بهآر

بسیار انسان ددری هستم و به هیچ درخواستی برای بیرون رفتن، قدم زدن، امتحان کردن کافه‌های جدید و قهوه خوردن نه نمی‌گم.

هر چی پست بازوی قلب قلبی تا الان دیدم لایک کردم. روم به دیوار.

زندگی واقعا کسل‌کننده شده. نه درامایی، نه نوتیف هیجان‌انگیزی، مطلقا هیچی.

از آدمایی که وقتی می‌خوام از زمین و زمان و در و دیوار عکس بگیرم اینجورین که «خب که چی بشه!» متنفرم. متنفرم. متنفرم.

یکی از چیزایی که هیچ‌وقت برام عادی نمی‌شه، دیدن خلاقیت آدما توی چیزاییه که اصلا انتظارش رو نداری. عاشق اینم که آدما به چیزایی فکر می‌کنن که هیچ ضرورتی برای وجود داشتنشون نیست ولی حالا که وجود دارن، دیگه نمی‌تونم تصور کنم دنیا بدون اونا چقدر معمولی‌تر بود.