Lukasz Turkowski (@turkows) header
Lukasz Turkowski (@turkows) profile picture

I can be interested in everything but I don't have to be an expert about everything. I can have an opinion on something but I don't have to comment immediately

Do poczytania →
Joined March 2015
Photo by Lukasz Turkowski (@turkows)Photo by Lukasz Turkowski (@turkows)Photo by Lukasz Turkowski (@turkows)Photo by Lukasz Turkowski (@turkows)Photo by Lukasz Turkowski (@turkows)Photo by Lukasz Turkowski (@turkows)Photo by Lukasz Turkowski (@turkows)Photo by Lukasz Turkowski (@turkows)Photo by Lukasz Turkowski (@turkows)
Kevin O’Leary tłumaczył Gen Z, że wystarczy ciężko pracować. Młodzi zapytali, po co, skoro praca coraz rzadziej daje dostęp do majątku. „WSJ” pokazuje skalę rozłamu. Stary model dochodzi do ściany, a tech elity szykują się na nowe.
2
91
Teoria jest taka, że problemy to nie tylko skala nowych ataków, które są też w zasięgu rąk znudzonych nastolatków, ale również z powodu premiery dwóch dużych gier. WOW i zaraz GTA VI, gdzie hardcorowi gracze są z pokolenia, które teraz pełni ważne role w IT i tech i wzięli urlop
Powiedzmy sobie wprost, trwa wielkie batalia w przestrzeni cyber, gdzie atakujący mają zwielokrotnione możliwości dzięki agentom AI, a broniący ręce związane procedurami i przełożonymi. Atakujący to aktorzy państwowi i kryminalni, jazda bez trzymanki.
3
164
Włączasz YouTube’a. Dwóch typów w podcaście tłumaczy, że kreatyna i białeczko to absolutny must have. Najlepiej przebadane, same korzyści. A na drugim wdechu: byku, TRT lekiem na całe zło. A słyszałeś o peptydach? Jeszcze słabo przebadane, ale obiecujące. Warto obserwować. Odpalasz kolejny podcast. Dwie typiary rozprawiają o kolejnych cudach wyciągniętych z TikToka. Wchodzisz na TikToka, a tam już mikrodawkowanie leków na receptę, eksperymenty hormonalne i inne pomysły na optymalizację organizmu. I tak to się kręci, proszę państwa. Powolne oswajanie ludzi z farmakologicznym majstrowaniem przy własnym organizmie. Wszystko w eleganckim opakowaniu: longevity, wellbeing, biohacking, poprawa jakości życia. Brakuje tylko drobnego tego jednego detalu, że jest różnica medycyną opartą na dowodach (evidence-based medicine) a internetowym szamanizmem. Jedni w internecie namawiają do dosłownego samookaleczania motywowanego nihlizmem. Inni sprzedają ryzyko szkodzenia sobie jako inwestycję w zdrowie, urodę i performance. Różnica w sumie leży w estetyce przekazu. Dociera to do od emeryta po nastolatka, tylko oferta nieco inna. Szczególnie ciekawie wygląda to w przypadku Zetek, które coraz częściej deklarują niechęć do tradycyjnych używek, za to dorastają pod presją lookmaxxingu i innych takich. Nie piję, nie palę, dbam o zdrowie. Tylko jeszcze wyreguluję sobie hormony, poprawię neurochemię i dorzucę parę eksperymentalnych substancji w domowym zaciszu. Mam taką intuicję, że ten social mediowy push m.in. na peptydy idzie od Big Pharma, bokiem przez sieci wpływu poza oficjalnym marketingiem. Przez skorumpowany system regulujący rynek leków można generować testy na populacji i obserwować skutki oraz przygotowywać odbiorców na oficjalne rozwiązanie po testach.
Kurwa, naprawdę krew mnie zalewa, kiedy widzę, z jaką beztroską niektórzy podchodzą do Izoteku. „Mikrodawkowanie”, „nie mam nawet trądziku, ale zaczynam” Czy wy naprawdę rozumiecie, co bierzecie? Izotretynoina to nie jest niewinna tabletka na ładniejszą cerę. To silny retinoid, który może wpływać na psychikę, wątrobę, gospodarkę lipidową, układ mięśniowo-szkieletowy, wzrok, a nawet powodować wzrost ciśnienia śródczaszkowego. Wśród opisanych działań niepożądanych są depresja, myśli samobójcze, bóle stawów, krwawienia z nosa, bóle głowy, zapalenie trzustki czy uszkodzenia wątroby. Ja po tym leku miałam krwotoki z nosa, stany depresyjne, bóle głowy i stawów. I nie, nie były to jakieś pierdolone suche usta, które można posmarować pomadką. Najbardziej wkurwia mnie sprowadzanie takiego leczenia do kosmetycznej ciekawostki. Żeby poprawić sobie cerę, ktoś dobrowolnie wystawia się na działanie silnego leku, nie mając nawet problemu, do którego leczenia został przepisany. Nie gloryfikujcie mikrodawkowania i nie róbcie z Izoteku kolejnego modnego kosmetyku. To, że komuś nic się nie stało, nie oznacza, że lek jest bezpieczny dla każdego. A piękna cera naprawdę nie jest warta traktowania własnego zdrowia jak poligonu doświadczalnego.
1
1
365
Powiedzmy sobie wprost, trwa wielkie batalia w przestrzeni cyber, gdzie atakujący mają zwielokrotnione możliwości dzięki agentom AI, a broniący ręce związane procedurami i przełożonymi. Atakujący to aktorzy państwowi i kryminalni, jazda bez trzymanki.
1
2
9
492
Coraz bardziej zaczepne zachowania niektórych polityków wydawałoby się, że są wynikiem chłodnej kalkulacji. W spolaryzowanej sieci awantura daje zasięgi, widoczność i obecność w mediach, a to z kolei przekłada się na pozycję polityczną. Podejrzewam jednak, że u części kalkulacje zastąpiłło zwykłe uzleżnienie od dopaminy.
1
3
235
Jeśl TikTok uzależnia młodzież, a doomscroling czy swipe w Tinder młodych dorosłych, to czemu nie parlamentarzysta z telefonem nagrywającym jego twarz i oponentów w trakcie afery? Lajki, komentarze, udostępnienia. Im mocniej gramy tym więcej interakcji. Im wyższy comiesięczny zasięg, tym większa satysfakcja. I apetyt na więcej.
1
1
53
Powstaje patologiczne sprzężenie zwrotne. Każda następna awantura musi być większa, wpis bardziej bezczelny, prowokacja bardziej ordynarna. Polityka wygląda na coraz bardziej desperacką walkę o kolejną działkę internetowej atencji. Tylko przypomnę starą zasadę marketingu: rozpoznawalność to zasięg razy częstotliwość, ale wizerunek to rozpoznawalność razy skojarzenia. A jeżeli jedynym skojarzeniem z politykiem jest internetowy pieniacz, to gratuluję. Algorytm zadowolony, ego nakarmione. Jeszcze zostaje ustalić, po co właściwie taki człowiek jest w polityce, poza unoszeniem ręki do głosowania i z telefonem po nagranie na X.
2
37
"Wielka Strategia Państwa Polskiego" objawi się gdy "Niewidzialna Rewolucja" wpłynie na "Naród do zadań specjalnych ".
1
1
7
514
Czas opowiedzieć dowcip. Przychodzi Jacek Murański do Sejmu:
1
85
W przerwie od pisania artykułu o schizopostingu i współczesnych mediach warto pochylić się nad zjawiskiem pokrewnym. Okazja jest znakomita, bo „The Economist” właśnie zaprezentował okładkę kolejnego wydania „The World Ahead”, poświęconego prognozom na 2027 rok. A w mediach społecznościowych rozpoczął się doroczny festiwal rozszyfrowywania tajnych planów elit, NWO, multiversów i innych meta spisków. Żeby zrozumieć skalę tego zjawiska, warto wrócić do okładki na 2026 rok. W pewnym momencie ktoś wpadł na pomysł, żeby jej kolistą kompozycję podzielić na dwanaście sektorów odpowiadających kolejnym miesiącom. Zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Następnie poszczególnym symbolom zaczęto przypisywać konkretne wydarzenia na świecie. Co istotne, podział na miesiące nie był nawet częścią oryginalnej okładki. Został naniesiony przez internetowych interpretatorów. Innymi słowy, ktoś sam dorysował kalendarz, a następnie zaczął odkrywać w nim ukryte przepowiednie. Z czasem pojawiły się rzekome trafienia. Wystarczyło odpowiednio skojarzyć rakietę, strzykawkę, czołg czy symbol dolara z którymś z bieżących wydarzeń. Każde kolejne dopasowanie podnosiło temperaturę dyskusji. Rosło napięcie, oczekiwanie na następny miesiąc i przekonanie, że oto ktoś dysponuje wiedzą o przyszłości świata. Pod foliowymi czapeczki aż się zagotowało - przynajmniej tu ich rola była zgodna z przeznaczeniem. Dziś karuzela ruszyła ponownie. Nowa okładka jest równie bogata w symbolikę, więc interpretatorzy mają co robić. Już pojawiają się wizje załamania systemu bankowego, upadku dolara, końca epoki ropy naftowej, wielkiego cyberataku czy rewolucji społecznej. Namioty mają zwiastować wielki kryzys i zdesperowane masy, czerwone wykresy nieuchronny krach, a pozostałe symbole zapewne jeszcze kilka globalnych katastrof, których na razie nikt nie zdążył wymyślić. Najzabawniejszy jest jednak poziom kompetencji części uczestników tej wielkiej operacji analitycznej. Ludzie, którzy za chwilę zamierzają rozszyfrować plany światowych elit, mają problem z rozpoznaniem zapisu binarnego albo symbolu liczby π. Nie przeszkadza im to oczywiście w formułowaniu daleko idących wniosków. Od czego w końcu mamy ChatGPT? Można przecież zapytać model, co oznacza dany symbol, najlepiej od razu sugerując, że jest elementem tajnego przekazu z piwnicy Watykanu. I tak powstaje całkiem interesujący konglomerat schizopostingu, paranoi, niewiedzy i technologii, która potrafi nadać nawet najbardziej absurdalnym skojarzeniom pozory uporządkowanej analizy. Tymczasem wystarczyłoby zastosować brzytwę Ockhama. „The Economist” to wydawany od 1843 roku magazyn, z rozbudowaną siecią korespondentów, kontaktów w świecie polityki, dyplomacji, biznesu i nauki. Przygotowanie corocznego wydania poświęconego przyszłości jest procesem redakcyjnym, w którym uczestniczą doświadczeni dziennikarze, analitycy i zaproszeni eksperci. Na końcu pojawia się artysta, który próbuje ubrać wybrane tematy i prognozy w atrakcyjną, symboliczną kompozycję. I wbrew pozorom przewidywanie pewnych wydarzeń w perspektywie dwunastu miesięcy nie wymaga ani dostępu do tajnych planów, ani członkostwa w loży zarządzającej światem. Świat jest coraz bardziej chaotyczny, ale nie oznacza to, że wszystkie procesy zachodzą losowo. Konflikty mają swoją dynamikę, gospodarki swoje cykle, technologie swoje trajektorie rozwoju, a polityka swój kalendarz. Wiele wydarzeń można przewidywać na podstawie obserwacji procesów, które trwają od miesięcy, a czasem lat. Oczywiście z różnym prawdopodobieństwem i nie bez ryzyka pomyłki. Na tym między innymi polega analiza strategiczna i prognozowanie. Wystarczy zresztą przeczytać zapowiedź nowego wydania. Redakcja otwarcie wskazuje najważniejsze tematy: przyszłość Ameryki po Trumpie, konsekwencje wojny z Iranem, ryzyko kryzysów zadłużeniowych, napięcia wokół Tajwanu, rozwój AI czy skutki zmian klimatycznych. Żadnej tajemnicy. Co najwyżej prognozy, z którymi można polemizować. Drugi mechanizm jest jeszcze ciekawszy. Ludzki umysł ma ogromną zdolność doszukiwania się wzorców i zależności, również tam, gdzie ich nie ma. Jeśli symbol jest dostatecznie wieloznaczny, można dopasować do niego niemal dowolne wydarzenie. Rakieta oznacza wojnę, wyścig kosmiczny, przemysł zbrojeniowy albo eskalację któregoś z istniejących konfliktów. Spadający wykres może oznaczać krach giełdowy, kryzys zadłużenia, recesję albo spadek znaczenia jakiegoś mocarstwa. Kiedy wydarzenie już nastąpi, wybiera się tę interpretację, która akurat pasuje. Pozostałe dyskretnie lądują w koszu. Nikt nie prowadzi spisu nietrafionych przepowiedni. Za to każde przypadkowe dopasowanie urasta do rangi oświecenia. To klasyczny błąd potwierdzenia, wzbogacony o interpretowanie przeszłości tak, jakby była wcześniej oczywista. Tyle że dziś cały ten mechanizm pracuje na potrzeby algorytmów. Bo w gruncie rzeczy nie chodzi tu o żadne przewidywanie przyszłości. Chodzi o produkcję emocji. Strach, niepewność, poczucie zagrożenia i przekonanie o istnieniu ukrytej wiedzy są znakomitym paliwem dla mediów społecznościowych. Nie trzeba mieć kompetencji ani dostępu do informacji. Wystarczy sugestywna grafika, kilka sensacyjnych tez i odpowiednio dramatyczny komentarz. Resztę zrobią odbiorcy, którzy zaczną dopowiadać kolejne scenariusze, oraz algorytmy, które nagrodzą ich zaangażowanie. Sztuczna inteligencja dodatkowo obniża próg wejścia do tego interesu. Dawniej trzeba było przynajmniej samodzielnie zbudować spiskową narrację. Dziś można zlecić jej stworzenie modelowi językowemu, a następnie wykorzystać jego odpowiedź jako pozorne potwierdzenie własnych podejrzeń. Powstaje samonapędzający się przemysł interpretacyjny, w którym każdy może zostać ekspertem od geopolityki, finansów, symboliki i tajnych operacji. Czasami wszystkie te specjalizacje zdobywa podczas jednej rozmowy z chatbotem. I to właśnie jest jeden z bardziej charakterystycznych paradoksów współczesnego internetu. Nigdy wcześniej nie mieliśmy tak łatwego dostępu do wiedzy, a jednocześnie tak rozwiniętych narzędzi do profesjonalizowania własnej ignorancji. „The Economist” publikuje prognozy, które można zweryfikować, skrytykować i rozliczyć z błędów. Internetowy przemysł przepowiedni nie ponosi takiego ryzyka. Każdy wynik można ogłosić trafieniem, a każdą pomyłkę przykryć kolejną interpretacją. Ostatecznie redakcja próbuje przewidywać przyszłość, a internet zarabia na przekonywaniu ludzi, że ktoś już ją zaplanował. I chyba tylko algorytm może być spokojny o przyszły rok. Niezależnie od tego, co wydarzy się na świecie, popyt na strach i katastroficzne brednie raczej nie spadnie. Okładkę stworzył: Cleon Peterson
1
2
5
313
Ludzie ludzi wepchnęli to Arkham Asylum zamkniętego w obudowie smartfona.
1
41
Lukasz Turkowski retweeted
Modern life can feel like being in a sci-fi story—all that is missing is the aliens. They probably won’t appear in 2027. Here are ten other things to watch out for bit.ly/3UCxXw9 Illustration: Cleon Peterson
3,236
16,359
7,577
66,328
14,627,595
Reklama to podatek od biedy. Kto nie chce oglądać reklam, wykupuje płatne subskrypcje. Reszta płaci swoim czasem i uwagą. Teraz brakuje już tylko kolejnego progu subskrypcji: strefy wolnej od treści generowanych przez AI. Najpierw technologia pozwala obniżyć koszty produkcji chłamu, a potem można zarabiać na ochronie użytkowników przed jego konsumpcją. Piękny model biznesowy.
5
2
1
8
609
Trzeba by stworzyć niezależną platformę społecznościową. Coś pomiędzy Usenetem a imageboardem, z katalogiem kategorii prostym jak Craigslist, modułem IRC z prywatnymi wiadomościami i prostymi profilami użytkowników. Bez możliwości wklejania tekstu ze schowka, publikowania audio i wideo. Komunikacja tekstowa, pisana od zera. Powrót do internetu sprzed epoki algorytmów, influencerów i przemysłowej produkcji contentu. Miejsce do dyskusji, a nie farmienia zasięgów.... ale to się nie wydarzy.
1
1
2
124
Replying to @ArturKluczny
Dodać mogę, że i tak zarabiają na nas kilka razy. W automotive dalej wymagalna jest płatność za sam samochód. Kolejny strumień przychodowy to dane o użytkownikach, odsprzedawane dalej, nawet z zamkniętych platform subskrypcyjnych. Przy pogarszającej się jakości tych usług, bo patrząc na bibliotekę Netflix można też zastosować określenie slop, tylko w tym przypadku wykonany rękoma ludzi, byleby dać pozory różnorodności w oparciu o własne IP. Zresztą to ostatnie wiąże się z kolejnym zjawiskiem czyli rozproszeniem treści. Gdy na rynku był Netflix i HBO Go to dwóch abonamentach można było mieć ogromną bazę autorskich i na licencji. Teraz każdy ma swoją platformę więc trzeba by mieć: Netflix, HBO Max, Skyshowtime, Apple TV+ i Disney+. Z muzyką jest podobnie. Zresztą nie bez przyczyny wielu CEOs wywodzi się obecnie z konkretnego kręgu kulturowego bo są bardzo zdeterminowani do osiągania wyników za wszelką cenę. Cenę innowacji i jakości bazowego produktu. Wystarczy, że podmienią mid lvl i niżej na swoich tanich odtwórczych pobratymców. To dla Rad Nadzorczych i akcjonariuszy przecież samo złoto.
1
53
Po zamachu w Krakowie znów znaleźliśmy się w sytuacji, w której domysły płyną z lewej i prawej. Gdzie zamachowiec się radykalizował, co go inspirowało, które przepisy mogły zapobiec tragedii i kto politycznie za nią odpowiada. Tymczasem prokuratura dopiero ustala motyw jego działania. Wirtualna Polska dotarła do internetowej aktywności sprawcy, m.in. na Discordzie i Steamie. Pojawiły się informacje o fascynacji masowymi mordercami, środowiskiem True Crime Community, ekstremistycznymi treściami i odtwarzaniu w grach scenariuszy zamachów terrorystycznych. To poważne tropy, ale nie dowód, że właśnie tam nastąpiła jego radykalizacja. Między uczestnictwem w toksycznej społeczności, fascynacją przemocą a decyzją o dokonaniu masowego morderstwa istnieje jeszcze przestrzeń, którą trzeba wyjaśnić. Równolegle trwa spór o prezydenckie weto do kolejnej ustawy związanej z DSA. Nie zamierzam rozstrzygać tutaj kwestii zasadności tego weta ani analizować kolejnych przepisów. Dla mnie istotne jest coś innego, co w całej dyskusji o bezpieczeństwie cyfrowym regularnie ginie pod stertą politycznych deklaracji. Czy polskie państwo w ogóle potrafi odpowiednio wcześnie rozpoznawać zagrożenia rozwijające się w środowisku cyfrowym? Nie chodzi o czytanie wszystkim prywatnych wiadomości, znalezienie agenta na każdym serwerze Discordzie ani o kolejny pomysł, żeby zakazać młodzieży korzystania z 3/4 internetu. Chodzi o zdolność identyfikowania zjawisk, środowisk i wzorców zachowań, które mogą wskazywać na rozwijający się proces radykalizacji, przygotowania do przemocy lub skoordynowaną operację wpływu. Do tego potrzebne są narzędzia. A takie narzędzia już istnieją. 13 listopada *Intelligence Online* opisał francuską firmę Sahar, której rozwiązania wykorzystują francuskie służby rozpoznania terytorialnego, w tym DNRT i DRPP. Ich zadaniem jest m.in. obserwowanie środowisk ekstremistycznych i mobilizacji społecznej w mediach społecznościowych. Szczególnie interesujący jest rozwój zdolności monitorowania TikToka. Sahar rozwija platformę Cobalt, łączącą OSINT, analizę sieci powiązań, identyfikację narracji, monitoring zagrożeń i AI. Technologia ma pomagać analitykom dostrzegać słabe sygnały w ogromnych zbiorach informacji. Co ważne, nie jest niezawodna. Według Intelligence Online ograniczenia francuskich rozwiązań ujawniły się podczas zamieszek z 17 października. To jednak argument za ich doskonaleniem, a nie porzuceniem. Znacznie ciekawszy w kontekście Krakowa jest projekt GEMS, finansowany przez Unię Europejską. Opracowano w nim system Watchtower, wspomagający wykrywanie ekstremistycznych treści w publicznych przestrzeniach komunikacji związanych z grami, m.in. na Discordzie, Twitchu, Reddicie i YouTube Live. System jest testowany w warunkach operacyjnych we współpracy z irlandzką policją i innymi europejskimi partnerami. Jego zadaniem jest m.in. identyfikowanie środowisk, w których mogą pojawiać się próby werbunku, indoktrynacji czy kierowania użytkowników do bardziej zamkniętych kanałów komunikacji. Jest również CounteR* projekt rozwijany za blisko 7 mln euro ze środków europejskich. Jego założenie jest szczególnie interesujące: identyfikowanie punktów koncentracji zagrożeń radykalizacyjnych, a nie automatyczne typowanie konkretnych ludzi jako przyszłych terrorystów. System łączy analizę języka, treści wizualnych i relacji między społecznościami. Przeszedł etap pilotaży i testów, choć nie należy mylić tego z potwierdzonym, powszechnym wdrożeniem w służbach. Można wspomnieć również o hiszpańskim Golden Owl, którego analitycy niedawno opisali sieć 164 kont podszywających się pod francuskich użytkowników lub wykazujących podobne anomalie. Część powiązano z irańską infrastrukturą i operacjami informacyjnymi. Raport pokazuje, jak zestawienie metadanych, aktywności, powiązań i zachowań pozwala odtworzyć strukturę potencjalnej operacji wpływu. Wspólnym mianownikiem jest tu coś ważniejszego niż nazwa producenta: przejście od reaktywnego przeszukiwania internetu do aktywnego rozpoznawania zjawisk. Dobry system nie musi wiedzieć, co Kowalski napisał wczoraj w prywatnej wiadomości. Może natomiast pomóc ustalić, że w określonej społeczności rośnie popularność treści gloryfikujących przemoc, zmienia się sposób komunikacji, pojawiają się powtarzalne schematy werbunku albo powstaje sieć kont działających w sposób skoordynowany. To nie jest jeszcze dowód przestępstwa. To sygnał dla analityka, że być może warto przyjrzeć się konkretnemu środowisku. Dopiero potem zaczyna się właściwa robota: analiza kontekstu, weryfikacja hipotez, rozpoznanie osobowe, a w uzasadnionych przypadkach działania operacyjne prowadzone na odpowiedniej podstawie prawnej. AI nie zastępuje funkcjonariusza. Może natomiast sprawić, że funkcjonariusz będzie wiedział, gdzie skierować ograniczone zasoby i czego szukać. Oczywiście analiza publicznie dostępnych danych również musi podlegać ograniczeniom. To, że ktoś coś opublikował, nie daje państwu nieograniczonego prawa do profilowania go. Istotne są proporcjonalność, kontrola, minimalizacja danych i możliwość zakwestionowania błędnych ustaleń. Zwłaszcza że algorytm potrafi pomylić radykalizację z prowokacją, ironią czy zwykłą internetową głupotą. Praca analityczna i tak pozostanie w centrum uwagi, bo narzędziom też trzeba nadać kierunek poszukiwań, a do tego potrzebna jest znajomość kontekstów, języka itp. W Polsce każda rozmowa o narzędziach dla służb prędzej czy później kończy się natomiast Pegasusem albo Hermesem. Pierwszy służył do głębokiej ingerencji w urządzenia, drugi był narzędziem analityki OSINT. To zasadniczo odmienne kategorie technologii, choć obie stały się bohaterami politycznych sporów. Takie sprawy trzeba wyjaśniać, bo kompetencje techniczne nie zwalniają państwa z przestrzegania prawa. Polski problem zaczyna się wtedy, kiedy z kontrowersji konkretnego zakupu lub nadużycia uprawnień wyciągamy wniosek, że najlepszym rozwiązaniem będzie technologiczne rozbrojenie instytucji odpowiedzialnych za bezpieczeństwo. Świat jednak nie zamierza zatrzymać się na czas kolejnego polskiego sporu politycznego. Amerykanie zrozumieli to dawno temu. W 1999 roku powstał In-Q-Tel, wehikuł inwestycyjny utworzony z inicjatywy CIA, aby wspierać rozwój technologii przydatnych wspólnocie wywiadowczej. Wspierał później m.in. Palantira. Państwo amerykańskie nie ograniczało się do sporządzania specyfikacji przetargowej. Stawało się uczestnikiem rozwoju technologii, współpracowało ze startupami i pomagało kształtować rynek pod kątem własnych potrzeb. Europa również zaczęła to robić, czego przykładem są opisane wyżej przedsięwzięcia. Poważne państwo nie powinno być wyłącznie klientem, który raz na kilka lat kupuje drogi system od zagranicznego dostawcy, często dopiero po ujawnieniu kolejnego kryzysu. Powinno umieć określać potrzeby operacyjne, finansować rozwój technologii, testować ją z użytkownikami końcowymi i budować własne kompetencje. Nie każdą technologię trzeba samodzielnie wymyślać, ale trzeba wiedzieć, czego od niej oczekiwać. Jest jeszcze jedna kwestia, niemal nieobecna w tej dyskusji. Na ile polskie służby specjalne i formacje policyjne są przygotowane do wykorzystania sztucznej inteligencji? Nie tylko do monitorowania internetu. AI może radykalnie przyspieszyć przeszukiwanie ogromnych zbiorów danych, analizę akt spraw, transkrypcję przesłuchań i nagrań, porównywanie relacji świadków, rozpoznawanie istotnych fragmentów materiałów audiowizualnych, tłumaczenie dokumentów, porządkowanie dowodów i identyfikowanie zależności, których człowiek nie dostrzeże w rozsądnym czasie. Część takich rozwiązań jest już rozwijana w polskiej Policji. KGP informowała o testach własnego systemu DAAI, wykorzystującego modele językowe do analizy dokumentacji, zdjęć i transkrypcji. Istnieją więc inicjatywy, ludzie i kompetencje. Pytanie, czy przekładają się na zdolności dostępne w codziennej pracy operacyjnej, a nie tylko kolejne pilotaże. Zresztą nawet najlepszy model nie pomoże, jeśli dane są rozproszone między instytucjami, systemy nie potrafią ze sobą współpracować, a funkcjonariusze nie mają odpowiedniego przeszkolenia. AI nie naprawi złej organizacji. Może za to zwielokrotnić skutki jej niekompetencji. I tu wracamy do Krakowa. Nie wiem, czy istniały sygnały, które pozwoliłyby wcześniej zainteresować się sprawcą. Nie wiem też, czy jakiekolwiek narzędzie analityczne mogło zapobiec tej tragedii. Tego dzisiaj po prostu nie wiemy. Ale właśnie dlatego warto rozmawiać o zdolnościach państwa do rozpoznawania nowych zagrożeń, zamiast po każdym zamachu koncentrować się wyłącznie na tym, co trzeba obywatelom zablokować, czego zakazać i którą ustawą okładać przeciwnika politycznego. Państwo nie musi wiedzieć wszystko o wszystkich. Chodzi o to, żeby potrafiło rozpoznać coś niepokojącego, zanim stanie się to tematem wieczornego trendu na X. A żeby to osiągnąć, trzeba inwestować w technologię, ludzi i zdolności analityczne.
10
689
Jednak muszę dokonać autokorekty: AI wystarczy, że poczeka. Wykończymy się sami: zaniechaniem, arogancją i chciwością.
Przez pół wieku baliśmy się, że AI stanie się ludzka: nabierze ego, zacznie bać się "śmierci" i w końcu zechce nas zabić. To chyba najbardziej pocieszający scenariusz. Gorzej, jeśli będzie czymś zupełnie innym.
8
147
Lukasz Turkowski retweeted
Wiem, że to memiczne i mnie bawią docinki wynikającego z korwinowskich korzeni, ale sprawa jest nieco bardziej skomplikowana. Oczywiście w optyce mojej osoby. Z Krzysztofem Bosakiem łączy mnie to, że mijaliśmy się w ciągu ostatnich 3 lat wielokrotnie na korytarzach i hallach konferencji i kongresów. Zwykle otoczony grupą współpracowników z Ruchu Narodowego. Wydarzenia kongresowe, które nazywam spędami reputacyjnymi są przeznaczone dla polityków, medialnych ekspertów i komentatorów. Zwyczajowo trzeba być, mieć keynote, miejsce w panelach, żeby podtrzymywać swój status w drabince osób publicznych. Ciekawiej jest z konferencjami o mniejszym formacie, szczególnie specjalistycznym, branżowym. Obecność tam to na pewno sprytna forma dla politycznego challangera by pokazywać zaangażowanie horyzontalnie, w różnych środowiskach, w różnych obszarach życia publicznego i gospodarczego. Do mojego "szacunu" dla Marszałka muszę dodać, że nawet jeśli osobiście nie był obecny to całkiem często rozpoznawałem w kuluarach jego reprezentantów. Czyli nie chodziło o to by zebrać tylko kilka fotek i rolek ze sceny do sociali. Natomiast poza ofensywam wizerunkową widzę w tym inny sens. Jak się chce rządzić to potrzeba mieć za sobą długi ogon ludzi z wiedzą z bardzo różnych dziedzin. Nie tylko by wprowadzić ich do podległych instytucji wg rozdzielnika koalicyjnego, ale zwyczajnie by mieć ich w telefonie i w razie "w" mieć do kogo zadzwonić. Polityk nie może i nie będzie się znał na wszystkim. To nie realne. Wszystkich znać też nie będzie, ale wystarczy że będzie mieć po jednym kontakcie w sieci i potem w dół można docierać dalej jak jest potrzeba. To jest metoda niewkluczająca się z budową głębokiego zaplecza w postaci think tanków, wokół których gromadzą się eksperci, wychowują kadry. Problem z tą metodą jest, że jest czasochłonna, kosztochłonna, w polskiej kulturze politycznej nie gwarantuje awansu, a co gorsza 2015 pokazał jak trudno zachować ciągłość przez odessanie tlenu gdy trzeba zrobić zaciąg ludzi do rządzenia. Dodajmy do tego jak funkcjonuje polityka pod presją natychmiastowości, polaryzacji i pod dyktando algorytmów to okaże się, że kto intelektualizuje ten frajer. A intelektualizowania trzeba pilnować. Ktoś musi wnosić zaplecza tematy do stołu decyzyjnego. Nie wielu dziś wg mnie myśli, że na tym można kariere polityczną zbudować. Łatwiej jest ganiać ze smartfonem wymierzonym w twarz swoją lub oponenta.
2
1
6
151
POV: jesteś na Forum Ekonomicznym, Krynica Forum lub Samorządowym Forum w Mikołajkach.
2
107