Amin Parvin

سال ۱۴۰۴ تا اینجا بدترین سال عمرم بود ولی اگر مقرر شده باشد که درب بر همان پاشنه قبلی بچرخد، در سال ۱۴۰۵ به جایی می‌رسیم که ۱۴۰۴ به آرزو و رویایی دست‌نیافتنی برای ایران و ایرانی بدل شود. سالی بدون جنگ، ویرانی و فیلترینگ برای همه‌ی شما آرزو می کنم.

میخائیل گورباچف، مردی که زمانی شوروری، یکی از دو ابرقدرت جهان را رهبری می‌کرد، در سال ۱۹۹۷، در تبلیغ یه پیتزافروشی زنجیره‌ای آمریکایی مشهور (پیتزا هات) بازی کرده بود، اون هم برای تأمین هزینه‌های بنیادش. یکی از اون تصاویر به‌یادماندنی و عجیب دوران پس از جنگ سرد.

حکایت می‌کنند مردی به قصد نبرد با جماعتی راهی شد و پس از ساعتی، کتک‌خورده و پریشان، اما با غروری وصف‌ناپذیر بازگشت. چون از او پرسیدند: نبرد چگونه گذشت؟ گفت: چنان پدری از آنها درآوردم که تا عمر دارند فراموش نکنند. پرسیدند: دشمن که بود؟ گفت: این را هنوز بر من معلوم نکرده‌اند! حالا بعد از اون همه بمباران ایران و ادعای اشراف اطلاعاتی و نابودی تأسیسات هسته‌ای، تازه سنتکام یادش افتاده تا ۲۰ میلیون دلار جایزه بده به هر کسی که اطلاعاتی درباره تأسیسات هسته‌ای، تجهیزات، دانشمندان و محل جابه‌جایی‌شون داشته باشه.

روزی‌ست خوش و هوا نه گرم است و نه سرد ابر از رُخِ گلزار همی‌شوید گَرْد روز شنبه‌ی بارونی شما بخیر به غیر از اونایی که دیشب تحلیل های خرکی- آبکی می‌دادن دربارۀ جنگ و توافق. ایشالا اونا به درد بی‌قراری ناپایدار در عضلات تحتانی دچار بشن. - شعر منسوب به خیام

تو گویی به تماشای هدررفتن عمرمان نشسته‌ایم. هر‌شب مضطرب از وضعیت موجود و کلافه از این بلاتکلیفی، چشم به پست‌های رنگارنگ انگلیسی و فارسی می‌دوزیم تا شاید از لابه‌لای این همه «شبه‌تحلیل»، بفهمیم بالاخره چه بر سرمان خواهد آمد. همان‌هایی که اضطراب عمومی را به بازار «جلب توجه» بدل کرده‌اند.

«ما فقیر شده‌ایم. بخش بزرگی از میراث انسانی را، ذره‌ذره، واگذار کرده‌ایم و گاه آن را در گروی دکان سمساری گذاشته‌ایم .... بحران اقتصادی پشت در ایستاده است و پشت سر آن، سایهٔ جنگی تازه نمایان شده است.»

داستان «درپوش وان حمام» در شوروی کمونیستی می‌گن در شوروی مردم باید سال‌ها در صف می‌موندن تا بالاخره صاحب یک آپارتمان بشن. از اونجایی که این آپارتمان‌ها قرار بود نماد آیندهٔ درخشان کمونیسم باشن، طبیعتاً باید وان حموم هم می‌داشتن. پس کارخونه‌ها با تمام توان دست‌به‌کار شدن و شروع کردن به تولید انبوه «وان حموم». همه‌چیز طبق برنامه پیش می‌رفت، جز یه مشکل کوچولو: رفقا یادشون رفته بود درپوش وان را هم تولید بکنن! حالا اون شهروند خوش‌شانسی که بعد از سال‌ها انتظار صاحب آپارتمان و وان حموم شده بود، نمی‌تونست حتی یه بار در اون حموم بکنه. چرا؟ چون هرچی آب داخل وان می‌ریخت، از اون سوراخ کفش خارج می‌شد. خلاصه وان حموم در شوروی کاربرد تازه‌ای پیدا کرده بود: نه برای حموم کردن، بلکه برای نمایش دستاوردهای کمونیستی به دوستان و آشنایان. وان داشتن، آب هم داشتن، فقط نمی‌تونستن در وان آب نگه دارند.

خرامان از درم بازآ کت از جان آرزومندم به دیدار تو خوشنودم به گفتار تو خرسندم - سعدی