CALEB ( WEHA )

[ Day 1: Part 2 ] #athchr_LADSTH แน่นอนว่าไม่มีใครลังเลที่จะก้าวข้ามเข้าประตูมิตินั้นเข้ามา ทันทีที่พวกคุณสัมผัสกับขอบประตู คุณรู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดมหาศาล ก่อนที่จะหมดสติไปอย่างไม่อาจห้ามได้ ดวงตาของคุณค่อย ๆ ลืมขึ้นอย่างช้า ๆ ยังไม่ทันได้ประมวลผลอะไร สายตาของคุณก็มองกวาดไปรอบ ๆ บรรยากาศคล้ายกับโรงยิมในโรงเรียน ตอนนี้เราอยู่ในโรงเรียนนั้นแล้วอย่างนั้นเหรอ? แต่จากที่เห็นมันอยู่ไกลมากเลยนะ ทำไม— ว่าแต่นี่มัน— อะไร เบื้องหน้าคุณมีคนที่คุณคุ้นเคย ทว่า บางคนกลับมีมากกว่าหนึ่ง วัลโก้ 1 คน ไซลัส 1 คน เซย์น 1 คน— ก็ปกติดี แต่… ราฟาเอล 2 คน ?? เซเวียร์ 2 คน ?? เคเลบ 4 คน ??? นี่มันอะไรเนี่ย ??? มือของคุณสัมผัสเข้าที่ปืนข้างเอวตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอดอีกครั้ง และยืนขึ้น ท่าทีราวกับแมวแปลกถิ่น “โอเคไหม?” “เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?” “มีตรงไหนกระแทกไหม?” ทุกคนเอ่ยถามแทบจะพร้อมกัน คุณไม่ได้ตอบคำถามเหล่านั้น แต่เมื่อเห็นว่าคุณไม่ได้มีท่าทีเจ็บปวดอะไร พวกเขาก็ดูโล่งใจขึ้น หนึ่งในเคเลบก้าวเข้ามาหาคุณ เขาดูเหมือนกับ— เคเลบ แค่เคเลบ ไม่มีอะไรน่าสงสัย ถ้าข้างหลังเขาไม่ได้มีตัวเขาเองอีก 3 คน “หยุด— หยุดก่อน” “ใจเย็น ๆ ฉันรู้มันอาจดูไม่เข้าท่า แต่ก่อนที่เธอจะตื่น พวกเราก็เป็นแบบเธอนั่นแหละ แต่หลังจากพวกเราได้คุยกัน—” “พวกเราทุกคนเป็นตัวจริง เพียงแต่จากคนละมิติเวลา เหมือนกับโลกคู่ขนานที่ว่ากันว่าไม่มีทางบรรจบกัน” เคเลบอีกคนช่วยเสริม และอีกคน… “ในตอนที่เข้าไปสำรวจอุโมงค์ดีพสเปซ ข้อสันนิษฐานในเรื่องนี้ก็เกิดขึ้นมา เราคิดเอาไว้อยู่แล้วว่าวันนึงมันจะเกิดขึ้น” “ท่ามกลางห้วงกาลอวกาศอันกว้างใหญ่ มีหลายล้านจักรวาลและมิติเวลา ในแทบทุกจักรวาลล้วนมีพวกเราอยู่ในนั้น ดำเนินชีวิตอยู่ในโชคชะตาที่อาจคล้ายหรือต่างกันออกไป” หนึ่งในเซเวียร์พูดขึ้นมา “หรือบางจักรวาลไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้ว ก็อาจเป็นแบบนั้นได้เหมือนกัน” ในตอนที่คุณกำลังสับสนอยู่นั่นเอง มือคู่หนึ่งก็เข้ามากุมมือของคุณเอาไว้ ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้ม เหมือนอย่างเคย เหมือนอย่างทุกครั้งที่คุณมองเขา ทว่า มือคู่นั้นกลับสั่นเทาอย่างห้ามไม่ได้ สีหน้าของเขาที่มองมายังคุณ นัยน์ตาคู่นั้นสั่นไหว ทำให้ความรู้สึกเคลือบแคลงสงสัยจางลงไป “คุณบอดี้การ์ด โอเครึเปล่าครับ? ไม่ได้เจ็บตรงไหนใช่ไหม รู้สึกไม่ดีตรงไหนรึเปล่า?” คำถามที่คุณไม่ได้ตอบตั้งแต่ในครั้งแรกถูกถามขึ้นมาอีกครั้ง และเป็นอีกครั้งที่คุณยังไม่ทันได้ตอบกลับก็ถูกขัดจังหวะด้วยเสียงที่คุ้นเคย ทว่า— ไม่ใช่เสียงของผู้มาอย่างเป็นมิตร เสียงร้องไห้ปานจะขาดใจ เสียงครวญครางของหัวใจที่แตกสลาย ขัดกับรูปลักษณ์ที่น่ารักและท่าทีที่เหมือนกับเด็กน้อยนั่น Heartbreaker “ฮืออออ ช่างเป็นซีนละครโศกที่น่าประทับใจ” มันส่งเสียงพลางเดินเตาะแตะไปมารอบตัวพวกคุณ ในมือของมันถือจดหมายฉบับหนึ่งที่ดูคุ้นตา เหมือนกับจดหมายที่คุณได้รับมาเมื่อวันก่อน “ฮ.”— ฮาร์ทเบรกเกอร์ “เป็นแกนี่เอง” ทว่า มันดูต่างออกไปจากที่คุณเคยเจอ “ช่าย ฉันเอง แล้วมันยังไงกันล่า สุดท้ายแล้วพวกเธอก็โลภมากอยากได้ความปรารถนาสูงสุดกันหมด ถึงได้มาอยู่ในที่แห่งนี้ไม่ใช่เหรอ” “นั่นมันตามแผนของแกต่างหาก” “อารายอ่า จะบอกว่าตัวเองไม่ได้เป็นแบบนั้นงั้นเหรอ เอาเถอะ ไม่ว่าจะคิดยังไง สุดท้ายเธอก็มาอยู่ที่นี่แล้วนี่” “ไม่ว่าจะมาเพื่อความปรารถนาสูงสุดนั่น หรือมาเพื่อหาคำตอบของสิ่งที่เธอกำลังตามหาอยู่ก็ตาม” “ต้องการอะไรกันแน่” “นั่นสิน้า— เรามาหาคำตอบด้วยกันไหมล่ะ” “สุดท้ายแล้วความปรารถนาสูงสุดของพวกเธอจะเป็นอะไรกันแน่นะ คำตอบของสิ่งที่เธออยากรู้นักหนา? หรือการได้ออกไปจากที่นี่?” “เอาหัวใจที่แตกสลายมาแลกสิ”