Septemus

Μιλάμε συχνά για τη Χάγη λοιπόν, σαν να είναι σίγουρη νίκη. Δεν είναι ομως τόσο απλό, και αξίζει να το δουμε ήρεμα. Τα νησιά έχουν δικαίωμα σε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Το λέει η Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας και ισχύει και ως εθιμικό δίκαιο. Εδώ η Ελλάδα έχει δίκιο. Το δικαίωμα όμως είναι ένα πράγμα και η οριοθέτηση ειναι ενα άλλο. Όταν δύο ακτές είναι κοντά, κάποιος πρέπει να τραβήξει γραμμή. Τα διεθνή δικαστήρια δεν ψάχνουν αυτόματα τη μέση γραμμή, ψάχνουν μια ➡️ δίκαιη λύση. Σε αυτήν μετράνε 1. το μήκος των ακτών, 2. η γεωγραφία και 3. η αναλογικότητα. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το Καστελλόριζο. Είναι ένα μικρό νησί, περίπου 2 χλμ. από την τουρκική ακτή. Το ερώτημα δεν είναι αν έχει δικαιώματα, γιατί φυσικα και έχει. Το ερώτημα είναι πόση θάλασσα θα του αναλογούσε. Ένα δικαστήριο μπορεί να του δώσει πλήρη επήρεια, μειωμένη επήρεια ή μόνο τα χωρικά του ύδατα. Για ένα τόσο μικρό νησί, τόσο κοντά στην απέναντι ακτή, η πλήρης επήρεια είναι δύσκολη, γιατί τα δικαστήρια δεν θέλουν ένα μικρό κομμάτι ξηράς να "κόβει" δυσανάλογα μεγάλη θάλασσα. Έτσι έκριναν και σε άλλες υποθέσεις, όπως στο Νησί των Φιδιών (Ρουμανία- Ουκρανία, 2009) και στα μικρά νησιά της Κολομβίας (Νικαράγουα- Κολομβία, 2012). Τα μεγάλα νησιά όμως, όπως η Κρήτη και η Ρόδος, έχουν πολύ ισχυρή θέση. Δεν χάνουμε λοιπόν. Απλώς δεν παίρνουμε το 100%. Δεν το δινει ετσι το δικαστηριο. Τουλάχιστον έτσι φαίνεται στη πράξη ως σημερα. Ούτε η Τουρκία έχει το 100% δίκιο με το μέρος της. Δεν υπέγραψε τη Σύμβαση, αλλά επικαλείται όποιους κανόνες τη βολεύουν , και τα νησιά δεν μπορεί να τα μηδενίσει. Και το ξερει. Υπάρχει και ένα ενδιάμεσο βήμα. Μέχρι να βγει απόφαση, οι δύο χώρες μπορούν να συμφωνήσουν προσωρινές ρυθμίσεις, πχ κοινή εκμετάλλευση και μοιρασιά των εσόδων αν γίνουν εξορύξεις στις αμφισβητούμενες περιοχές. Το προβλέπει η ίδια η Σύμβαση και δεν προδικάζει την τελική γραμμή. Έτσι κερδίζουν και οι δύο αντί να χάνουν χρόνο σε εντάσεις. Γι αυτό η Χάγη είναι πολιτική απόφαση, και όχι μόνο νομική. Χρειάζεται συνυποσχετικό και μια κυβέρνηση που θα εξηγήσει από πριν στην κοινωνία ότι το αποτέλεσμα θα είναι δίκαιο, όχι μαξιμαλιστικό. Αυτό είναι πολυ πιθανον το "πολιτικό κόστος" για το οποίο γράφει ο Βενιζέλος. Και κάτι που δεν πρέπει να ξεχνάμε. Η Κύπρος δεν είναι υποσημείωση. Είναι κράτος -μέλος της ΕΕ, με κυριαρχικά δικαιώματα που κανείς δεν μπορεί να αγνοεί, και ένα μέρος του λαού της ζει ακόμη με τη διαίρεση και τα κατεχόμενα. Μια ελληνοτουρκική λύση δεν μπορεί να γίνει εις βάρος της, ούτε να αποφασίσει η Αθήνα για λογαριασμό της Λευκωσίας. Μπορούμε να προχωρήσουμε σε ό,τι εξαρτάται από εμάς, στέκοντας δίπλα στην Κύπρο, ώστε κάθε βήμα να ανοίγει δρόμο και για τη δική της λύση. Αν δεν το συζητήσουμε ανοιχτά τώρα, θα μας το επιβάλουν- μαντέψτε- κάποτε οι εξελίξεις. Η ελληνική κοινωνία είναι πιο ώριμη απο όσο νομίζουν τα κόμματα. Αργα ή γρήγορα, θα πρεπει αυτό να επικοινωνηθεί. Και το αποφεύγουν και ο Δενδιας, και ο Γεραπετρίτης, και ο Μητσοτάκης.