Jan Sadkiewicz

„Krótkie rozdziały tej często prowokacyjnej książki – którą autor najwyraźniej pisał z przyjemnością – na chwilę uwalniają czytelnika od propagandowej mazi, jaka otacza go niemal wszędzie indziej” ~ Serge Halimi, „Le Monde diplomatique” #Todd #KlęskaZachodu #przedsprzedaż

Słyszy się nieraz opinie, że Polska nie ma strategii bezpieczeństwa narodowego, że Polska potrzebuje takiej strategii. Ale przecież Polska ma taką strategię. Ta strategia może i prowadzi do skutków odwrotnych od zamierzonych, ale to nie przeszkadza temu, że jest od wielu lat konsekwentnie realizowana przez wszystkie rządy. Tą strategią jest namawianie Zachodu, aby konfrontował się z Rosją, nie współpracował z nią i wypierał jej wpływy skąd się da. Ta strategia opierała się na takich założeniach, że potęga Zachodu jest przytłaczjąca (wszak Rosja to stacja benzynowa z głowicami jądrowymi), więc zawsze wyjdzie(my) z tej konfrontacji zwycięsko, a wraz z wypieraniem wpływów rosyjskich z obszaru poradzieckiego to Polska będzie tam budować swoje wpływy, dzięki czemu jej znaczenie międzynarodowe będzie rosnąć. No i doszło do konfrontacji, i okazało się, że to Zachód przegrał, nie będąc w stanie złamać Rosji sankcjami, ani pokonać jej rękami Ukraińców z zachodnią bronią (innych teorii zwycięstwa nie było), a przy tym nie będąc w stanie obronić swojego protegowanego przed bolesnymi stratami terytorialnymi i jeszcze boleśniejszą katastrofą demograficzną. Przy okazji podważono przekonanie o wszechpotędze NATO, na którym to przekonaniu przecież opiera się nasze bezpieczeństwo, bardziej chyba niż na wierze, że Amerykanie będą toczyć wojnę lądową w Europie Wschodniej lub używać w naszej obronie broni jądrowej. A Rosja weźmie pod swoje bezpośrednie panowanie obszary, na które wcześniej mogła wywierać tylko pośredni wpływ za pomocą nieudolnych i skorumpowanych władz wywodzących się z prorosyjskich środowisk na Ukrainie, w typie Janukowycza. Ale co się więcej okazało, to też że w tych rzekomo sprzyjających okolicznościach (bo Zachód wreszcie „zrozumiał”, jaka jest Rosja i z nią zerwał) Polska nie jest w stanie zbudować na wschodzie żadnych wpływów, że te mrzonki należy porzucić, bo po prostu nie mamy do tego potencjału. Polska, która po wybuchu wojny miała wejść do „ligi państw wagi ciężkiej”, nie była w stanie nawet od toczącej śmiertelne zmagania Ukrainy uzyskać choćby symbolicznych ustępstw (formułowanie celów innych niż symboliczne przychodzi naszym elitom z trudem), czy choćby powstrzymania się od różnych afrontów. Nie trzeba dodawać, że Polska nie będzie się też liczyć w rozmowach pokojowych między Zachodem a Rosją, jeżeli do takich faktycznie dojdzie (bo też co miałaby do nich wnieść? twierdzenie, że z Rosją nie wolno rozmawiać? opowieści o bitwie warszawskiej?). A najgorsze jest to, że my tej nieszczęsnej strategii trzymamy się, mimo że widać jak na dłoni, że ona nie prowadzi do niczego dobrego, ani dla nas, ani dla Ukrainy, ani dla Europy. Że chcemy podtrzymywać konfrontację, w której – w razie eskalacji – grozi nam dewastacja terytorium i masakra + exodus ludności. Polska, owszem, potrzebuje nowej strategii, a przede wszystkim przemyślenia dotychczasowej. #KlęskaPolski #KlęskaZachodu

"Szef" NATO zawsze powie to, co Amerykanie w danym momencie chcą, żeby powiedział.

Wielki sukces Polski na szczycie V4.

Ale czy z takiego szczytu wynika coś bardziej konkretnego? Jest dobra atmosfera i speszona przewodnicząca KE. Ok. Ale są jakieś pomysły na obniżenie kosztów energii i poprawę konkurencyjności? I jeszcze: w czym Polska jest konkurencyjna w skali globalnej, że tę konkurencyjność traci? Czy konkurencyjność w tych dziedzinach, które się dzisiaj naprawdę liczą, to nie jest coś, co Polska musi dopiero zbudować? Jest jakaś bardziej precyzyjna niż „nie w nieskończoność” perspektywa, kiedy finansowanie Ukrainy przestanie być konieczne? Przecież nawet zakończenie wojny nie jest z tym równoznaczne. Kancelaria Prezydenta przytacza urywki przemówienia głowy państwa, z których wynika że „opowiadamy się za” tym, „chcemy” tamtego, Grupa Wyszehradzka „powinna” to, a Europa „musi” tamto, czyli klasyczny dla polskiej polityki zagranicznej koncert życzeń. Chciałoby się jednak od naszych polityków po tak doniosłych wydarzeniach usłyszeć więcej konkretów.

Problem w tym, że wybory wygrywa się na przekazie antywojennym, ale zwycięzcy i tak realizują program wojenny. Wszak Trump też doszedł do władzy na przekazie antywojennym.

Co oczywiście nie znaczy, że za chwilę znowu nie uderzą na Iran. Albo kogoś innego. Bo jaka jest alternatywa? Żmudna praca nad poprawą wewnętrzną? Ciekawe co wybierze imperialna elita.

.@Diane_Lagrange: Dan Wang opisuje USA jako społeczeństwo prawników, a Chiny jako społeczeństwo inżynierów. Zwraca uwagę, że Chiny nie tylko kształcą ogromną liczbę inżynierów, lecz także osoby stojące na czele państwa z wykształcenia są inżynierami. Chińskie Biuro Polityczne składa się z ludzi, którzy studiowali chemię, mechanikę i inne dziedziny techniczne… Amerykańska administracja jest natomiast pełna osób z wykształceniem prawniczym. Nieco mniej jest ich za Trumpa niż za Bidena, kiedy właściwie tylko tacy ludzie wchodzili w jej skład. Emmanuel #Todd: Tak, Trump zróżnicował ten skład, włączając do niego analfabetów, kaznodziejów i nacjonalistów… #KlęskaZachodu

„Co by się działo, gdyby usiłowano połączyć i realizować jednocześnie zasady władzy rewolucyjnej i zasady władzy legalnej. Sądzę, że otrzymalibyśmy w wyniku ustrój absurdalny, całkowicie nieprzejrzysty, który posiadałby cechy tyranii i anarchii jednocześnie. Instytucje nie miałyby sprecyzowanych funkcji, za wszystkim kryłoby się coś innego. Kadry sprawujące władzę w takim ustroju popadłyby w stan anomii, to znaczy nie wiedziałyby, co jest dobre a co złe, do czego władza powinna dążyć a czego unikać nie potrafiłyby zdefiniować poprawnie interesu kolektywnego – ani interesu ogólnonarodowego, ani swego własnego interesu grupowego” ~ #Łagowski #CzyPolskęStać

Na Zachodzie demokracja już nie istnieje – to teza Emmanuela Todda. Jego diagnozy nie należy jednak mechanicznie przykładać do sytuacji w Polsce. Na Zachodzie mamy do czynienia z głębokim kryzysem wartości i obyczajów, które kiedyś decydowały o potędze państw zachodnich, ale które w Polsce nigdy się nawet dobrze nie zakorzeniły. O słabościach polskiego projektu państwowego sporo pisał w ciągu ostatnich 30 lat Bronisław Łagowski. Polecam obie lektury o smutnym stanie naszego państwa i cywilizacji, do której mamy należeć. #KlęskaZachodu #CzyPolskęStać