خسنِ حِیراندیش

تو خوابگاه معروف بودم به مامان خوابگاه، هرکی مریض بود سوپ و مراقبتش با من بود. یه شب تا ساعت ۴ تب و لرز داشتم، ۶ پاشدم رفتم کلاس، اینقدر حالم زار بود که استاد سختگیر دویید دنبال سرویس گفت برو برات غیبت موجه میزنم، ساعت ۱۰ رسیدم خوایگاه ۴ نفر دیدن با چه لرزی قرص خوردم و با همون/۱

بعد از انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا، دیگر افق روشنی پیش روی جمهوری اسلامی نیست. تأثیر این انتخابات بر مسئله ایران کمتر از آن چیزی است که جمهوری اسلامی به آن امید بسته است. حتی میشود استدلال کرد که ترامپ درصورت باخت در انتخابات، از روی انتقام دست به حرکتهای تندتری بزند. در نهایت، جمهوری اسلامی باید تصمیم بگیرد که ۴۰۰ کیلوگرم مواد غنی‌شده را تحویل دهد و حرکت به سمت سلاح هسته‌ای را، حداقل فعلاً، کنار بگذارد یا ریسک آن را بپذیرد و با سرعت به سمت ساخت سلاح هسته‌ای برود. حد وسطی وجود ندارد. در حالت اول، وقت‌کشی به سودش نیست. هرچه بیشتر صبر کند، با خطر حمله بیشتر و وضعیت اقتصادی ضعیف‌تری روبه‌رو خواهد شد. در حالت دوم هم خودش بهتر میداند چقدر به سلاح هسته‌ای نزدیک یا دور است. حدسم این است که آنچنان نزدیک نیست. اگر بود نصف حکومت در تلاش به قانع کردن نصف تندروتر نمیبود که مذاکره کنیم.