Nandkumar Zadekar, Lawyer ⚖️

आपल्याला मिळालेले आशीर्वाद ओळखणं, हे प्रगतीच्या दिशेने टाकलेले एक मोठं पाऊल आहे. आपण आयुष्यात नेहमी काहीतरी मिळवण्याच्या प्रयत्नात असतो. चांगली नोकरी, मोठे घर, भरपूर पैसा, समाजात प्रतिष्ठा, मुलांचे उज्ज्वल भविष्य, सत्ता, प्रसिद्धी आणि यश… आपली धडपड कधीच संपत नाही. एक स्वप्न पूर्ण झाले की दुसरे स्वप्न तयार असते. एक ध्येय गाठले की पुढचे ध्येय आपल्याला खुणावू लागते. परंतु या धावपळीत आपण एक महत्त्वाची गोष्ट विसरतो. आपल्याला जे मिळवायचे आहे, त्याचा विचार करताना आपल्याकडे आधीपासून काय आहे, हे पाहण्याचं आपण विसरून जातो. ज्याच्याकडे सायकल आहे, त्याला मोटारसायकल हवी आहे. ज्याच्याकडे मोटारसायकल आहे, त्याला चारचाकी हवी आहे. ज्याच्याकडे चारचाकी आहे, त्याला महागडी गाडी हवी आहे. मग प्रश्न असा आहे की, सुख नेमकं कुठे आहे? आपल्याकडे काय आहे यात, की आपल्याकडे काय नाही याच्या चिंतेत? माझ्या मते, सुखाची सुरुवात होते ती आपल्याकडे असलेल्या गोष्टींचे महत्त्व ओळखण्यापासून. आशीर्वाद म्हटलं की आपल्या डोळ्यांसमोर देव, मंदिर, पूजा, प्रार्थना किंवा मोठ्या माणसांचे शुभाशीर्वाद येतात. पण आशीर्वादाची व्याख्या केवळ धार्मिक असू शकत नाही. आपलं निरोगी शरीर हा ही एक आशीर्वादच आहे. सकाळी उठल्यानंतर आपल्या पायावर उभं राहता येणं हा देखील आशीर्वाद आहे. आपल्याशी मनमोकळेपणाने बोलणारे आई-वडील असणं हा आशीर्वाद आहे. आपल्या चुका माफ करणारा मित्र असणं हा आशीर्वाद आहे. दिवसभर कष्ट करून रात्री आपल्या घरात परतण्याची जागा असणं हा आशीर्वाद आहे. आपल्याला दोन वेळचे अन्न मिळणं हा आशीर्वाद आहे. आणि सर्वांत महत्त्वाचे म्हणजे, काल केलेली चूक आज सुधारण्याची संधी मिळणं हा देखील आशीर्वादच आहे. परंतु गंमत अशी की, या सर्व गोष्टी आपल्याजवळ असताना त्यांची किंमत आपल्याला कळत नाही. त्यांची कमतरता जाणवायला लागली की आपल्याला त्याचं महत्व कळतं. माणसाची सर्वांत मोठी शोकांतिका म्हणजे, जेव्हा एखादी गोष्ट आपल्याकडे असते, तेव्हा तिची किंमत कळत नाही आणि ती हरवल्यानंतर तिची किंमत समजते. आरोग्य हे असे धन आहे, जे गमावल्यानंतर त्याची किंमत किती मोठी होती हे समजते. म्हणून दररोज सकाळी उठताना आपण स्वतःला एक प्रश्न विचारला पाहिजे. आज माझ्याकडे काय नाही, यापेक्षा आज मला काय करण्याची क्षमता आहे? आपण चालू शकतो, बोलू शकतो, काम करू शकतो, विचार करू शकतो, हसू शकतो. या साध्या वाटणाऱ्या गोष्टी प्रत्यक्षात कितीतरी मोठे आशीर्वाद आहेत. आई-वडिलांचं प्रेम हा आपल्या आयुष्यातील सर्वांत मोठा आशीर्वाद आहे. लहानपणी आपल्याला वाटते की आई-वडील आपल्याला सतत सूचना देतात, बंधनं घालतात, प्रश्न विचारतात. आपण मोठे झाल्यानंतर, त्यांच्या सूचना हस्तक्षेप वाटू लागतात. त्यांचे फोन कधी कधी त्रासदायक वाटतात. त्यांचे वारंवार विचारणे, कुठे आहेस? जेवलास का? घरी कधी येणार? हे प्रश्न आपल्याला कंटाळवाणे वाटतात. पण एक दिवस असा येतो की, तो फोन करण्यासाठीच आपल्याकडे आई किंवा वडील नसतात. तेव्हा त्यांच्या त्या साध्या-साध्या प्रश्नांची किंमत समजते. आई-वडिलांचे आशीर्वाद मिळवण्यासाठी मोठमोठ्या भेटवस्तूंची गरज नसते. त्यांच्यासाठी थोडा वेळ, दोन प्रेमाचे शब्द आणि त्यांच्या अस्तित्वाची जाणीव पुरेशी असते. आजच्या आधुनिक युगात माणसाच्या असमाधानाचे एक मोठं कारण आहे, तुलना. पूर्वी माणूस आपल्या शेजाऱ्याशी तुलना करत होता. आज तो संपूर्ण जगाशी तुलना करतो. सोशल मीडियावर कोणीतरी परदेशात फिरायला गेलेले दिसतं. कोणीतरी नवीन गाडी घेतलेली दिसते. कोणीतरी मोठे घर बांधलेले दिसतं. कोणीतरी महागड्या हॉटेलमध्ये जेवताना दिसतं. आणि आपण नकळत स्वतःच्या आयुष्याची किंमत कमी करू लागतो. पण आपण एक गोष्ट विसरतो. आपण दुसऱ्यांच्या आयुष्यातील सुंदर क्षण पाहतो; पण त्यांच्या आयुष्यातील संघर्ष पाहत नाही. इन्स्टाग्रामवर दिसणारा आनंद हा परिपूर्ण आयुष्य नसतं. कोणीतरी हसतमुख फोटो टाकतो, पण त्याच्या मनात किती चिंता आहेत हे आपल्याला माहीत नसतं. कोणीतरी नवीन गाडी घेतो, पण त्यासाठी त्याने किती कर्ज घेतले आहे हे आपल्याला माहीत नसतं. कोणीतरी परदेशात फिरतो, पण त्या प्रवासासाठी त्याने किती वर्षे बचत केली आहे हे आपल्याला माहीत नसतं. आपण फक्त परिणाम पाहतो, प्रक्रिया पाहत नाही. दुसऱ्याच्या आयुष्याशी तुलना करून स्वतःच्या आयुष्याचे मूल्यमापन करू नका. कारण प्रत्येकाच्या संघर्षाची पार्श्वभूमी वेगळी असते. दुसऱ्याकडे काय आहे हे पाहण्यापेक्षा कालच्या तुलनेत आज आपण किती चांगले झालो आहोत, हे पाहणं अधिक महत्त्वाचं आहे.