PKLLI

เมื่อก่อนเรารักพ่อมาก สนิทกับพ่อมากกว่าแม่ในทุก ๆ พาร์ท ไปไหนก็ไปแต่กับพ่อ เพราะรู้สึกว่าแม่ดุ เพราะเป็นคนเงียบ ๆ ไม่ค่อยพูด จนวันที่พ่อเราป่วยเส้นเลือดสมองแตก พอฟื้นตัวได้ 10 ปีให้หลัง พ่อก็เริ่มกลับมารับงานว่าความ รับปรึกษาคดี เวลาที่พ่อได้เงินมาพ่อจะเอาให้เราตลอด จนมีความคิดที่ว่า ถ้าวันนึงมีแฟนก็อยากมีแฟนแบบพ่อ คนที่รักแม่ อะไรก็ให้แม่ให้ลูกก่อนเสมอ แต่เมื่อ 3 ปีก่อน จำได้ว่าวันนั้นแม่นอนป่วยอยู่หลังบ้าน เรานั่งเล่นโทรศัพท์อยู่หน้าทีวีแต่ไม่ได้เปิดไฟ พ่อน่าจะไม่รู้ว่าเราอยู่ตรงนั้น มีสายโทรเข้าจากไลน์เข้ามาที่เครื่องพ่อ พ่อกดรับสายวิดีโอนั้น แล้วเสียงปลายสายพูดว่า "ทำไมพี่รับสายหนูช้าจัง หนูคิดถึงพี่" แล้วพ่อก็ตอบไปว่า "พี่ก็คิดถึงหนู" จบประโยคเราเลยลุกขึ้นกระแทกเก้าอี้เสียงดัง ๆ ให้เขารู้ตัว เขารีบตัดสายทันที เราไม่พูดอะไรแต่เดินขึ้นห้องทั้งน้ำตา แม่ป่วยอยู่นะเว้ย และแม่ได้ยินที่พ่อพูดกับปลายสายทุกประโยค หลังจากนั้นเราก็เริ่มพูดกับพ่อน้อยลง พูดกับแม่มากขึ้น มารู้ทีหลังจากน้าว่า ในวันที่พ่อป่วยอยู่ในไอซียู มีผู้หญิงคนนึงเดินมาหน้าห้องพูดกับแม่ว่า เขาจะได้อะไรบ้าง น้าบอกว่าผู้หญิงคนนั้นคือพี่เลี้ยงของพี่ชายเราที่แม่จ้างมาให้ช่วยดูแล (คนละคนกับที่โทรไลน์มา) ไม่รู้ว่าที่ผ่านมาแม่ต้องรู้สึกยังไงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ขนาดเราเป็นลูกแค่ได้ฟังแค่นั้นยังรู้สึกเสียใจ หมดความรักที่มีต่อคนนี้ ทุกวันนี้เขาสองคนก็ยังคงติดต่อกันอยู่ ยังมีไปเจอกันบ้าง ขนาดว่าป่วยนะ ยังหาทางออกไปเจอกันได้ ตอนนี้เข้าใจแม่ทุกอย่าง ที่แม่ยังอยู่กับพ่อในตอนนั้นเพราะว่า ลูก แค่นั้นเอง ทุกวันนี้แทบไม่คุยกับพ่อเลย แต่พ่อก็จะส่งข้อความเข้ามาในไลน์ตลอดว่าวันนี้กินข้าวเช้า เที่ยงกับอะไร เราก็แทบไม่เข้าไปอ่านเลยด้วยซ้ำ รู้สึกว่าตัวเองใจร้ายมาก แต่นี่ก็เสียใจเหมือนกันที่ต้องมารับรู้เรื่องราวอะไรแบบนี้ ไม่ได้พูดให้พี่กับน้องฟังด้วยซ้ำ เพราะกลัวว่าจะไม่มีลูกคนไหนคุยกับเขา เลยเก็บเรื่องนี้ไว้คนเดียว เวลาที่พ่อส่งข้อความมา เราแทบไม่เข้าไปอ่านและตอบเลย ทิฐิในใจเราก็สูงมากเหมือนกัน ขนาดป่วยมือใช้ได้ข้างเดียวยังขยันพิมพ์มา พิมพ์ผิด ๆ ถูก ๆ อยู่อย่างนั้น ตอนนี้ไม่อยากมีคนแบบพ่อเป็นแฟนละนะ กลัวเสียใจ