Sima

خامنه‌ای خود را رهبر «جبهه مقاومت» می‌دانست و انصافاً هم رهبر مقاومت بود؛ مقاومت در برابر زندگی عادی، مقاومت در برابر رفاه، در برابر آزادی، توسعه و صلح؛ و در یک کلام، مقاومت در برابر آدم شدن و مثل آدم زندگی کردن. او دهه‌ها فرصت، توان سیاسی و ثروت ایران را صرف ساختن شبکه‌ای از نیروهای نیابتی کرد. غزه، لبنان، سوریه، عراق و یمن را به آزمایشگاه توهمات ایدئولوژیک خود بدل کرد؛ ایدئولوژی‌ای که وعده عزت می‌داد، اما ویرانی به بار آورد؛ وعده امنیت می‌داد، اما ناامنی آفرید؛ وعده استقلال می‌داد، اما دولت‌های ناکارآمد، اقتصادهای ویران، شهرهای سوخته، نسل‌های آواره و جوامع زخمی بر جای گذاشت. خامنه‌ای به نام «مقاومت»، اشرار منطقه را تسلیح و تقویت کرد، اما از مردم عادی ایران حق یک زندگی معمولی را گرفت. برای او موشک مهم‌تر از مدرسه بود، «عمق راهبردی» مهم‌تر از رفاهِ شهروندان، و دشمن‌سازی مهم‌تر از ساختنِ کشوری که مردمانش بتوانند در آن با امنیت، آرامش و امید زندگی کنند. سرانجام، همان جنگی که سال‌ها به بیرون از مرزهای ایران صادر کرده بود، به داخل بازگشت. راهبردی که قرار بود برای جمهوری اسلامی امنیت بخرد، ناامنی آفرید؛ و سیاستی که به بهانه دور نگه داشتنِ دشمنِ موهوم توجیه می‌شد، در نهایت دشمنانِ واقعی ساخت و جنگ و ویرانی را به خانه آورد. میراث خامنه‌ای فقط ویرانی چند کشور نبود. او «مقاومت» را از مفهومی برای ایستادگی در برابر دشمن، به ایدئولوژیِ مقاومت در برابر زندگی تبدیل کرد؛ مقاومت در برابر آینده، و مقاومت در برابر حق انسان‌ها برای داشتن یک زندگی معمولی.