Yusuf Eradam

DİRENİŞİN GÖZYAŞLARI; LE BEİRUT Bugün size bitmeyen bir ağıtın, "Le Beirut"un hikayesini anlatacağım. Fakat önce eserin yaratıcısı Feyruz'dan(Nouhad Haddad) biraz bahsedelim. Arap dünyasının divası, "Turkuaz sesli kraliçe"... Kadife gibi bir sesi olduğundan 'sabah bülbülü' de diyorlar ona. Mardinli Wadi Haddad ile Lübnanlı Maruni Liza Alboustani’nin kızı. Bir zaman sonra sesinin ünü Arap dünyasını aşıyor, batıda da yankılanmaya başlıyor. Dünyanın en büyük başkentlerinde konserler veriyor. Feyruz'un bir özelliği ise, devlet büyüklerinin önünde özel konser vermeyi kabul etmemesiydi. Yalnızca halk için, yalnızca halka söyledi. Lübnan'a, Beyrut'a aşıktı. İÇ SAVAŞ YILLARI Lübnan'da onlarca yıl sürecek iç savaş başlamıştı. Feyruz, uzun bir süre ısrarlara rağmen ülkesinden ayrılmadı. Beyrut'tan ayrıldığı dönemde yazdığı "Le Beirut" şarkısında memleketine ve barışa olan özlemini en dokunaklı ifadelerle dile getirdi. Yerle bir olan şehrine yazdığı bir ağıttı Le Beirut: “Kapısını kapattı Beyrut; Kendisini sabah akşam el üstünde tutacak ve güzel günlere taşıyacak insanlara. Sonra bir başına kaldı sabah, akşam ve gecelerde...” BARIŞIN SİMGESİ FEYRUZ Feyruz, Lübnan halkı için bir sanatçıdan çok daha fazlası oldu. Direnişin, azmin ve barışın sembolüydü aynı zamanda. "O şarkı söylediği zaman, Orta Doğu'ya barış gelir" dedikleri kadındı. Savaşın zirvede olduğu 1988'de Fransa'da Paris Bercy sahnesinde verdiği konserde on binlerce hayranı onu gözyaşlarıyla izledi. Konserlerini hep “Seni Seviyorum Lübnan” şarkısıyla bitirirdi. Eserlerinde aşkı, mücadeleyi, isyanı, özgürlüğü anlatıyordu. Herkes için barış istiyordu. Kalbi Lübnan kadar Filistin için de atıyordu. 2002 yılında Paris’te verdiği bir konser sırasında Feyruz’un ağzından şu cümleler döküldü; "Yine de bir gün Filistin halkının özgürlüğünü, çocukların doyasıya gülüşünü göreceğim."