जनवेग janabeg🇳🇵

६५ मा प्रचण्डले सकेनन्, ७४ मा ओलीले सकेनन्, ८२ मा बालेनले सक्नुपर्छ ... म २०४६ सालमा जन्मिएको हुँ। २०४६ सालको जनआन्दोलन मैले देख्न पाइनँ। २०५२ सालमा सुरु भएको माओवादी जनयुद्धका घटनाहरू पनि बाल्यकालमा सुनेँ, तर त्यसलाई गहिरोसँग महसुस गर्ने अवसर कम पाएँ। तर मैले २०६२/६३ को जनआन्दोलन आफ्नै आँखाले देखेको छु। त्यसपछिका लगभग सबै राजनीतिक घटनाक्रम मेरा आँखाअगाडि बितेका छन्। २०६२/६३ को आन्दोलनपछि देशमा एउटा ठूलो आशा जन्मिएको थियो। वर्षौँसम्म बन्दुक बोकेर सिंहदरबारविरुद्ध लडेको माओवादी सिंहदरबार प्रवेश गर्‍यो। त्यतिबेला मानिसहरूलाई लाग्थ्यो - अब देश बदलिन्छ। सायद मेरो जीवनकालमा नेपालसँग पहिलो ठूलो अवसर त्यही बेला आएको थियो। त्यतिबेला नेपालीहरू पार्टीभन्दा माथि उठेर देश बनाउन तयार देखिन्थे। कांग्रेसको आस्था, एमालेको आस्था वा माओवादीको आस्थाभन्दा माथि उठेर मानिसहरूले माओवादीलाई एउटा आशाको रूपमा हेरे। तर माओवादी नेतृत्वले त्यो आशाको उचाइलाई सम्हाल्न सकेन। जनताको अपेक्षाभन्दा सत्ता, सुविधा, ठूला घर, महँगा घडी र राजनीतिक इख प्राथमिकतामा पर्न थाले। परिणामतः माओवादीले सत्ता मात्र गुमाएन, नागरिकले पनि आफ्नो एउटा ठूलो आशा गुमाए। त्यसपछि देशले लामो राजनीतिक संक्रमण भोग्यो। विकासका धेरै मुद्दालाई थाती राखेर संविधान निर्माणको प्रक्रियामा अगाडि बढ्नुपर्‍यो। तर अन्ततः संविधान बन्यो। र, संविधान बनेपछि देशसामु फेरि एउटा नयाँ अवसर आयो। त्यो मेरो जीवनकालको दोस्रो ठूलो आशाको क्षण थियो। म आफैँ पार्टी निर्माणमा लागेर चुनाव लडेर हारेको थिएँ। तर, ममा आशा थियो। २०७४ सालमा लगभग दुई तिहाइको जनमतसहित कम्युनिस्ट एकता भयो। एउटा राष्ट्रवादी छवि र बलियो नेतृत्वको रूपमा केपी शर्मा ओली उदाए। कांग्रेस, एमाले र माओवादी - सबै दलका धेरै मानिसहरूले आफ्नो-आफ्नो राजनीतिक आस्थालाई केही समयका लागि थाती राखेर केपी ओलीमा आशा देखे। मानिसहरूलाई विश्वास थियो - अब केही हुन्छ। ग्यासको पाइपको कुरा होस् वा पानीजहाजको सपना, मानिसहरूले त्यसलाई केवल भाषणको रूपमा मात्र सुनेनन्; देश परिवर्तन हुन्छ भन्ने एउटा सम्भावनाको रूपमा लिए। तर फेरि पनि हाम्रो आशा नेतृत्वको प्राथमिकतामा परेन। देश चलाउने जिम्मेवारी पाएको नेतृत्व पार्टी, गुट र आसेपासेको स्वार्थमा बढी केन्द्रित भयो। देश चलाउन जनताले दिएको म्यान्डेट गुट चलाउन प्रयोग भयो। नागरिकको आशा फेरि एकपटक भत्कियो र देश फेरि पछाडि धकेलियो। त्यसपछिका घटनाक्रमका हामी सबै साक्षी छौँ। २०८२ मा जेन–जी आन्दोलन भयो। वर्षौँदेखि नेपाली समाजभित्र गुम्सिएको आक्रोश विस्फोट भयो। त्यसपछि फेरि एउटा नयाँ राजनीतिक क्षण आयो। प्रचण्ड बहुमतका साथ ओलीलाई नै हराउँदै बालेन शाह प्रधानमन्त्रीका रूपमा निर्वाचित भए। आज फेरि नेपाली समाज एउटा नयाँ आशाको मोडमा उभिएको छ। प्रश्न छ तर आशा निकै ठुलो छ। आज मेरा लागि मात्र होइन, धेरै नेपालीका लागि आफ्नो राजनीतिक आस्थाभन्दा ठूलो आशा बनेको छ। हामीले तेस्रो पटक आफ्नो आस्थालाई दाउमा राखेर आशालाई प्राथमिकता दिएका छौँ। ओलीले सकेनन्। प्रचण्डले सकेनन्। तर आज धेरै नेपालीको एउटै अपेक्षा छ - बालेनले सक्नुपर्छ। बालेनलाई असफल हुने छुट छैन। बालेनले सफल हुनुपर्छ - कुनै व्यक्ति सफल हुनका लागि मात्र होइन, देश सफल हुनका लागि। मेरो जीवनकालमा यो तेस्रो ठूलो राजनीतिक आशाको क्षण हो। यदि यसपटक पनि नेतृत्व असफल भयो भने देशले केवल अर्को सरकारको असफलता मात्र भोग्ने छैन; नेपाली नागरिकले फेरि एकपटक आफ्नो आशा गुमाउनेछन्। मेरो यो पुस्ताले सबैभन्दा महत्वपूर्ण अवसर गुमाउनेछ। त्यसैले यो चुनौती मेरा लागि मात्र होइन, बालेनका लागि पनि अत्यन्त ठूलो छ। यो एउटा व्यक्ति वा पार्टीको सफलता वा असफलताको प्रश्न मात्र होइन। यो फेरि एकपटक नेपालको आशा जोगाउने क्षण हो। बालेन सफल हुनुपर्छ। देश सफल हुनुपर्छ। #Balenshah #Prachanda #KPOli #hope