جمعه من زندگی را چشیدم. لقمه‌ای پهناور بود. سیرکی از کنار خانه گذشت—هنوز قرمز را در ذهنم احساس می‌کنم گرچه طبل‌ها خاموش شده‌اند. چمن‌ها انباشته از جنوبــند و بوها در هم می‌آمیزند، و امروز برای نخستین بار رود را درون درخت می‌شنوم.
دیودار retweeted
«آورده‌اند که کوروش را چنین سرشتی بود و بیگانگان او را هنوز در سرودهای خویش چنین می‌ستایند: به سیما خوبروترین بود و به دل نیکخوترین، به آموختن تشنه‌ترین بود و به نام‌آوری جویاترین، و آنچنان بود که هر رنجی بر خود هموار می‌کرد و هر خطری به جان می‌خرید تا نامش به نیکی برده شود.»
– گزِنُفُن، کوروش‌نامه، دفتر نخست، بخش ۲، بند ۱
برگردان پارسی از این کمترین
امورات آدمی بر گردونه‌ای نهاده است، که گردش آن هرگز نمی‌گذارد تا مردمانی همیشه در اوج بمانند.
گویند بر گور سارداناپالوس، شاه افسانه‌ای آشور نوشته بود:
بدان که تو از بهر مرگ زاده‌ای، پس جان خود تازه بدار و به شادی گرای و به بزم درآی، که چون بمیری از هرچه شادی و خواسته است محروم خواهی شد؛ که من نیز خاک شدم، من که شاه بزرگ نینوا بودم، ↓
