ً

ซีนที่ถูกตัดออก (เช้าวันรุ่งขึ้นหลังซีนเช็ดผม) แสงแดดสาดส่องเฉียงเข้ามาในห้องนอนบนเรือน ทำให้ภายในห้องอบอวลไปด้วยความอบอุ่น เย่ผิงจวินสวมเสื้อคลุมสีขาวเรียบง่าย ผมดำครึ่งหนึ่งเกล้าขึ้น นั่งอยู่หน้ากระจกทองเหลือง เธอกำลังหยิบแปรงปัดแก้มขึ้นมา ค่อยๆเกลี่ยสีลงบนพวงแก้มทั้งสองข้างอย่างประณีตและตั้งใจ หลังจากแต้มสีลิปสติกเสร็จ เธอก็เม้มริมฝีปากเบาๆ ภาพหญิงงามในกระจกสะท้อนใบหน้าที่งดงามราวกับดอกท้อ สดใสแต่ไม่ฉูดฉาด เสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้น อวี๋ฉ่างเซวียนสวมเสื้อคลุมตัวนอกเดินออกมาจากห้องด้านใน เขาพิงอยู่ข้างกำแพงอย่างสบายๆ เฝ้ามองเธอเงียบๆ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ เย่ผิงจวินหน้าแดงเล็กน้อย คุณมองฉันทำไม? เขาเดินเข้ามาอย่างไร้สุ้มเสียง ก่อนจะจู่ๆก็โอบไหล่เธอจากด้านหลัง อวี๋ฉ่างเซวียน (หัวเราะเบาๆ) เบาเกินไป สีไม่เข้มพอ พูดจบ เขาก็ค่อยๆขยับตัวเธอเล็กน้อย โน้มตัวลง และหยิบแปรงปัดแก้มขนนุ่มจากมือที่กำลังทำอะไรไม่ถูกของเธอไป การเคลื่อนไหวของเขาแผ่วเบา แต่กลับแฝงด้วยความรู้สึกที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ อวี๋ฉ่างเซวียนย่อตัวลงตรงหน้าเธอจนอยู่ในระดับสายตาเดียวกัน ระยะห่างที่ใกล้ชิดเช่นนี้ทำให้หัวใจของเย่ผิงจวินเต้นสะดุดไปหนึ่งจังหวะ เธอเผลอหลับตาลงแน่นโดยไม่รู้ตัว ขนตายาวหนาราวกับผีเสื้อที่ตกใจ สั่นไหวเบาๆ เมื่อปราศจากการมองเห็น ประสาทสัมผัสทางกายกลับไวขึ้นอย่างผิดปกติ เธอรู้สึกได้ถึงขนแปรงปัดแก้มที่นุ่มนวล กำลังปัดผ่านพวงแก้มของเธออย่างแผ่วเบา แม้การเคลื่อนไหวจะยังดูไม่คล่องแคล่วอยู่บ้าง แต่กลับระมัดระวังอย่างที่สุด ราวกับกำลังเช็ดทำความสะอาดเครื่องล้ำค่าที่แตกหักได้ง่าย อวี๋ฉ่างเซวียนจ้องมองใบหน้าอันงดงามที่ไร้การป้องกันของเธอ ภายใต้แสงไฟ ท่าทางยามหลับตาของเธอดูอ่อนโยนเป็นพิเศษ ส่วนริมฝีปากที่เพิ่งทาลิปกลอสอย่างประณีตก็เปล่งประกายชุ่มฉ่ำ ราวกับกลีบกุหลาบที่มีหยาดน้ำค้างเกาะอยู่ กำลังเชื้อเชิญเขาอย่างเงียบงัน ทันใดนั้น นิ้วมือของเขาก็ค่อยๆเชยคางเธอขึ้น เย่ผิงจวินลืมตาขึ้นด้วยความตกใจ แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ริมฝีปากอุ่นร้อนของเขาก็ประทับลงมาแล้ว เป็นจูบที่อ่อนโยนและสั้นๆ แต่กลับเต็มไปด้วยความรักอันลึกซึ้งและความปรารถนาที่จะครอบครองอย่างชัดเจน เมื่อจูบสิ้นสุดลง อวี๋ฉ่างเซวียนค่อยๆถอนริมฝีปากออกเล็กน้อย แววตาของเขาดำลึกดุจหมึก เย่ผิงจวินได้สติกลับมา ใบหน้าแดงระเรื่อ รีบหันไปมองกระจก แล้วก็พบว่าลิปสติกเลอะไปเล็กน้อยจริงๆ เย่ผิงจวิน ฉันอุตส่าห์แต่งหน้าจนเสร็จแล้วแท้ๆ คุณทำเสียหมดแล้ว อวี๋ฉ่างเซวียนใช้นิ้วหัวแม่มือค่อยๆลูบผ่านริมฝีปากล่างของเธอ แววตาดำลึก น้ำเสียงแหบพร่า อวี๋ฉ่างเซวียน เลอะก็ดีแล้ว ผมจะแต่งให้คุณใหม่เอง แววตาของเขาชัดเจนจนไม่อาจเข้าใจผิดได้ คำว่า “แต่งใหม่” นี้ไม่มีทางเป็นเพียงการเติมแต่งเครื่องสำอางธรรมดาอย่างแน่นอน หัวใจของเธอสั่นไหว ยังไม่ทันได้ตอบสนอง เขาก็ประคองท้ายทอยของเธอไว้แล้ว มืออีกข้างจับคางเธอเบาๆ ก่อนจะค่อยๆเพิ่มความลึกซึ้งให้กับจูบนี้ จากการหยั่งเชิงอย่างอ่อนโยนในตอนแรก ราวกับสายลมยามเช้าที่พัดผ่านกลีบดอกไม้ แต่เมื่อริมฝีปากของเธอเผยอออกเพียงเล็กน้อย เขาก็แทรกตัวเข้ามาราวกับกระแสน้ำที่ไหลบ่า จูบเธออย่างอ่อนโยนแต่หนักแน่น ช่วงชิงทุกลมหายใจและความรู้สึกของเธอไป ริมฝีปากแนบชิด ลมหายใจผสานกัน เงาของคนทั้งสองในกระจกแนบสนิทเป็นหนึ่งเดียว เส้นผมพันเกี่ยวกันโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วของเธอเผลอเกี่ยวเสื้อของเขาไว้ ร่างกายค่อยๆอ่อนระทวย หางตาของเธอแดงระเรื่อ ในขณะที่เขากำลังกระชับอ้อมแขน ตั้งใจจะดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอดให้ลึกยิ่งกว่าเดิม ในที่สุดเธอก็รวบรวมเรี่ยวแรง เอียงศีรษะหลบ พร้อมกับหอบหายใจและผลักหน้าอกของเขาเบาๆ เย่ผิงจวิน (น้ำเสียงแผ่วเบา ปนความเขินอาย) พอแล้ว…พวกเรา…ต้องออกไปแล้ว… แต่อวี๋ฉ่างเซวียนกลับไม่ยอมปล่อยมือ กลับใช้หน้าผากแตะหน้าผากเธอไว้ ลมหายใจร้อนผ่าว น้ำเสียงแหบพร่าต่ำลึก อวี๋ฉ่างเซวียน อีกแค่ครู่เดียว เธอกัดริมฝีปาก แก้มแดงก่ำราวกับเมฆสีชาด แต่ยังคงพยายามข่มใจตัวเองไว้ ปลายนิ้วแตะหน้าอกเขาเบาๆ เย่ผิงจวิน จริงๆนะ…ไม่ทันแล้ว…ถ้าคุณยังเป็นแบบนี้ ฉันต้องแต่งหน้าใหม่จริงๆแล้วนะ… อวี๋ฉ่างเซวียนหัวเราะเสียงต่ำ ในที่สุดก็ยอมปล่อยเธอ แต่ยังอดไม่ได้ที่จะจูบลงบนปลายจมูกของเธอเบาๆอีกครั้ง สายลมพัดผ่านนอกหน้าต่าง ม่านโปร่งพลิ้วไหว กระจกทองเหลืองสะท้อนเงาของคนทั้งสองที่พิงอยู่ด้วยกัน ความอบอุ่นจากริมฝีปากยังไม่ทันจางหาย ความรักยังคงเข้มข้น แต่ท้ายที่สุดก็ไม่อาจต้านทานการเร่งเร้าของกาลเวลา ทั้งสองจึงค่อยๆแยกจากกันอย่างอ้อยอิ่ง