𝘱𝘪𝘯𝘨𝘸𝘰𝘳𝘭𝘥 retweeted
liat cerita ini di fb dan beneran senyesek itu bacanya 😭
jadi bapak ini ke apotek mau beli obat sesak napas 4 strip. pas bayar, apotekernya sadar kalau uang 50rb yang dikasih bapaknya itu uang mainan. pas dikasih tau, bapaknya langsung bengong terus nangis.
waktu ditanya, ternyata itu uang hasil beliau jualan sayur 60 kilo di pasar. kok bisa ya ada manusia tega nipu bapak-bapak yang matanya emang udah rabun pakai uang mainan gitu. capek-capek jualan malah diginiin. sakit hati banget bacanya 💔
𝘱𝘪𝘯𝘨𝘸𝘰𝘳𝘭𝘥 retweeted
พอร์ตอย่างโหด จากที่คนถามกันว่าเป็นใคร ๆ พอมาเห็นผลงานรวมแบบนี้แล้วกลายเป็นว่าเคยดูผลงานพี่เขาไม่ต่ำกว่า 5 ชิ้นอะ เพชรเม็ดงามในวงการเลยนี่
เราอาจเคยเจอกันมาก่อน ยินดีที่ได้รู้จักทุกคนอีกครั้งครับ
#TheRulesกฎหลังเที่ยงคืน
𝘱𝘪𝘯𝘨𝘸𝘰𝘳𝘭𝘥 retweeted
มีใครเคยดูอันนี้มะ เท่งทำไร ตำพริกกกกก
เด็กถามซ้ำเราอย่าไปอารมณ์เสีย 5555555555555555555555555
𝘱𝘪𝘯𝘨𝘸𝘰𝘳𝘭𝘥 retweeted
นายอนุทินชอบสร้างภาพติดดิน แต่พอชาวบ้านที่เดือดร้อนมาหาที่ทำเนียบรบ.กลับไม่ยอมไปพบ มีแต่คำพูดหลอกคนรากหญ้า บอกจะช่วยที่ไหนได้จะหลอกให้ปชชเป็นหนี้
ไอ่ตัวอัปมงคล ไม่มีความคิดเป็นของตัวเองเลืยนแบบไอ่ป้อมไม่รู้ๆๆ และนี่คือสิ่งที่เกิดเมื่อเมิงบริหารประเทศ แม่น้ำลำคลองปนเปื้อนด้วยสารขยะพิษ ไอ้ฉิบหาย
𝘱𝘪𝘯𝘨𝘸𝘰𝘳𝘭𝘥 retweeted
มึง กูขอร้องล่ะช่วยกันติดตามปราจีนบุรีด้วย ล่าสุดปลาในแม่น้ำตายหมดแล้ว ขยะพิษสารเคมีเต็มไปหมดเลย ปลาอยู่ไม่ได้ ลอยอืดขึ้นมาเป็นพันกว่าตัว เห็นแล้วหดหู่ใจมาก รัฐบาลไม่ยอมทำอะไรเลย แย่มากจริงๆ !!!!!!!
#โหนกระแส
#อนุทิน #ปราจีนบุรี
𝘱𝘪𝘯𝘨𝘸𝘰𝘳𝘭𝘥 retweeted
มึง คุณยายสู้ชีวิตมาก ขายถั่วหาเงินดูแลตัวเอง ราคาถุงละ 20 บาทเอง น้องเขาใจดีมาก ช่วยเหลือคุณยายไป 100 บาท เอาถั่วไปแจกคนอื่นกันด้วย เงิน 100 บาท เป็นค่าข้าวคุณยายได้ทั้งวันเลยนะ คุณยายอยู่แถวซีคอนบางแค ใครผ่านไป ฝากอุดหนุนกันด้วยนะครับ !!!!!
🥺🥹
คนไร้บ้านที่ไม่ไร้บ้านอีกแล้ว คนที่ 160
.
"ตั้งแต่จำความได้ผมทำงานตั้งแต่อายุ 12 ตอนเด็กช่วยแม่เสียบหมูขาย หลังเลิกเรียนก็รับจ้างตั้งลูกสนุ๊ก ได้เงิน 5 บาท 10 บาท ก็เอา ทำงานทุกอย่างเพราะที่บ้านจน"
.
"พอโตขึ้น ก็ทำงานโรงงาน อยู่ตั้งแต่โรงงานย้อมผ้า ไปยันบริษัททำรองเท้า ชีวิตผมค่อนข้างราบเรียบ วัน ๆ ทำแต่งาน ชีวิตนี้ไม่เคยมีช่วงไหนที่ว่างงานเลย"
.
"ชีวิตผกผันช่วงปี 65 ตอนนั้นผมทำงานที่โรงไม้ แถววัดสระเกศ ผมทำตำแหน่งตัดไม้ ตองไม้ ได้ค่าแรงวันละ 250 บาท กินอยู่ที่นั่นเลย แต่ช่วงนั้นเถ้าแก่เขาบอกว่า ยื้อไม่ไหวแล้วนะ เศรษฐกิจไม่ดี เขาจะปิดโรงไม้ ตอนนั้นผมก็เริ่มอายุเยอะแล้ว ทีนี้ก็เขวเลย ไปต่อยังไงดี"
.
"ช่วงที่ไม่มีเงินแล้ว ผมก็เลยมาอยู่วัด อาศัยขอนอนแลกกับการทำงาน ผมก็ทำทุกอย่างเหมือนเด็กวัด ทั้งกวาดลานวัด ดูแลต้นไม้ มาแรก ๆ แทบนอนไม่หลับ นอนคิดว่า จะต้องหางานทำ ต้องเป็นงานที่มั่นคง ที่จะทำให้เรากลับไปนอนในห้องเช่าเหมือนเดิมได้ พอปรับตัวได้ก็เริ่มเข้าวงการรับข้าวแจก เริ่มออกมานอนสนามหลวง มีงานจ๊อบที่ไหนก็ทำหมด"
.
"พอเริ่มไร้บ้านเต็มตัว ที่นอนประจำผมคือคลองมหานาค เพราะมันอยู่ใกล้แหล่งงาน แต่ผมไม่เคยเจองานที่มั่นคง ทำ รปภ. ก็โกงค่าแรง งานจับกังที่เขาจ้างก็หนักมาก ใช้เราเหมือนวัยรุ่น แบกอะไหล่ขึ้นชั้น 8 แบบนี้ ทำวันถัดไปก็ป่วย ลุกแทบไม่ได้"
.
"จนวันที่ผมทนไม่ไหว ถามเพื่อนว่า มีที่ไหนเขารับคนอย่างเราทำงานประจำบ้าง เห็นหลายคนไปสมัครกับ พม. แต่เขาบอกหางานให้เฉพาะคนอายุ 60 ปี แต่เรายังไม่ถึง ถ้าไปสมัครงานที่เขาแปะป้ายรับก็รับไม่เกิน 30 จนมีคนบอกว่า กระจกเงาเขารับนะ ลองไปติดต่อที่ใต้สะพานปิ่นเกล้าดู"
.
"พอไปสมัคร ผมถามว่า อายุแบบผมรับไหม เจ้าหน้าที่แทบไม่สนใจ จับผมสัมภาษณ์เลย แล้วบอกให้มาปฐมนิเทศ เราได้งานแล้ว"
.
"โอ้ยยย โล่ง เป็นความรู้สึกนี้เลย ยิ่งวันทำงานวันแรก สู้กับตัวเองในใจว่า โอกาสมาแล้วรีบคว้าไว้ งานจะหนักจะเหนื่อยแค่ไหน วันถัดไปต้องมาทำงานให้เขาเห็น มันมีประโยคนึงที่ผมท่องไว้ในใจว่า “ไม่สูงต้องเขย่ง ไม่เก่งต้องขยัน” ความขยันเท่านั้นที่จะทำให้เรารอด ในชีวิตเส็งเคร็งแบบนี้"
.
"ผมทำงานได้สองเดือนเจ้าหน้าที่ก็เสนอให้เช่าห้อง และให้ทำงานเต็มอาทิตย์ ผมดีใจมาก ๆ และภูมิใจในตัวเองที่พาตัวเองมาถึงจุดนี้ได้ จนวันนี้ไม่ต้องเร่ร่อน มีที่หลับที่นอน พอได้งาน 5 วัน ผมก็รู้สึกว่าชีวิตกลับมาเหมือนเดิมแล้ว"
.
"สำหรับผมงานมีค่ามาก และงานคือตัวแปรสำคัญที่พาผมหลุดพ้นจากชีวิตไร้บ้าน ผมคิดว่า ถ้าผมไม่ได้งาน แล้วยังต้องอยู่ข้างถนนต่อไป ผมคงหมดหวังกับชีวิต และเร่ร่อนอยู่แบบนั้นไปจนตาย"
___________
ปัจจุบันคนไร้บ้านที่สามารถมีห้องเช่าโดยโครงการจ้างวานข้า ปัจจุบันมีทั้งหมด 175 คน
.
สนับสนุนจ้างวานข้าได้ที่…
โครงการผู้ป่วยข้างถนน โดยมูลนิธิกระจกเงา เลขที่ 202-2-58289-4 SCB
81
𝘱𝘪𝘯𝘨𝘸𝘰𝘳𝘭𝘥 retweeted
คนไร้บ้านที่ไม่ไร้บ้านอีกแล้ว คนที่ 160
.
"ตั้งแต่จำความได้ผมทำงานตั้งแต่อายุ 12 ตอนเด็กช่วยแม่เสียบหมูขาย หลังเลิกเรียนก็รับจ้างตั้งลูกสนุ๊ก ได้เงิน 5 บาท 10 บาท ก็เอา ทำงานทุกอย่างเพราะที่บ้านจน"
.
"พอโตขึ้น ก็ทำงานโรงงาน อยู่ตั้งแต่โรงงานย้อมผ้า ไปยันบริษัททำรองเท้า ชีวิตผมค่อนข้างราบเรียบ วัน ๆ ทำแต่งาน ชีวิตนี้ไม่เคยมีช่วงไหนที่ว่างงานเลย"
.
"ชีวิตผกผันช่วงปี 65 ตอนนั้นผมทำงานที่โรงไม้ แถววัดสระเกศ ผมทำตำแหน่งตัดไม้ ตองไม้ ได้ค่าแรงวันละ 250 บาท กินอยู่ที่นั่นเลย แต่ช่วงนั้นเถ้าแก่เขาบอกว่า ยื้อไม่ไหวแล้วนะ เศรษฐกิจไม่ดี เขาจะปิดโรงไม้ ตอนนั้นผมก็เริ่มอายุเยอะแล้ว ทีนี้ก็เขวเลย ไปต่อยังไงดี"
.
"ช่วงที่ไม่มีเงินแล้ว ผมก็เลยมาอยู่วัด อาศัยขอนอนแลกกับการทำงาน ผมก็ทำทุกอย่างเหมือนเด็กวัด ทั้งกวาดลานวัด ดูแลต้นไม้ มาแรก ๆ แทบนอนไม่หลับ นอนคิดว่า จะต้องหางานทำ ต้องเป็นงานที่มั่นคง ที่จะทำให้เรากลับไปนอนในห้องเช่าเหมือนเดิมได้ พอปรับตัวได้ก็เริ่มเข้าวงการรับข้าวแจก เริ่มออกมานอนสนามหลวง มีงานจ๊อบที่ไหนก็ทำหมด"
.
"พอเริ่มไร้บ้านเต็มตัว ที่นอนประจำผมคือคลองมหานาค เพราะมันอยู่ใกล้แหล่งงาน แต่ผมไม่เคยเจองานที่มั่นคง ทำ รปภ. ก็โกงค่าแรง งานจับกังที่เขาจ้างก็หนักมาก ใช้เราเหมือนวัยรุ่น แบกอะไหล่ขึ้นชั้น 8 แบบนี้ ทำวันถัดไปก็ป่วย ลุกแทบไม่ได้"
.
"จนวันที่ผมทนไม่ไหว ถามเพื่อนว่า มีที่ไหนเขารับคนอย่างเราทำงานประจำบ้าง เห็นหลายคนไปสมัครกับ พม. แต่เขาบอกหางานให้เฉพาะคนอายุ 60 ปี แต่เรายังไม่ถึง ถ้าไปสมัครงานที่เขาแปะป้ายรับก็รับไม่เกิน 30 จนมีคนบอกว่า กระจกเงาเขารับนะ ลองไปติดต่อที่ใต้สะพานปิ่นเกล้าดู"
.
"พอไปสมัคร ผมถามว่า อายุแบบผมรับไหม เจ้าหน้าที่แทบไม่สนใจ จับผมสัมภาษณ์เลย แล้วบอกให้มาปฐมนิเทศ เราได้งานแล้ว"
.
"โอ้ยยย โล่ง เป็นความรู้สึกนี้เลย ยิ่งวันทำงานวันแรก สู้กับตัวเองในใจว่า โอกาสมาแล้วรีบคว้าไว้ งานจะหนักจะเหนื่อยแค่ไหน วันถัดไปต้องมาทำงานให้เขาเห็น มันมีประโยคนึงที่ผมท่องไว้ในใจว่า “ไม่สูงต้องเขย่ง ไม่เก่งต้องขยัน” ความขยันเท่านั้นที่จะทำให้เรารอด ในชีวิตเส็งเคร็งแบบนี้"
.
"ผมทำงานได้สองเดือนเจ้าหน้าที่ก็เสนอให้เช่าห้อง และให้ทำงานเต็มอาทิตย์ ผมดีใจมาก ๆ และภูมิใจในตัวเองที่พาตัวเองมาถึงจุดนี้ได้ จนวันนี้ไม่ต้องเร่ร่อน มีที่หลับที่นอน พอได้งาน 5 วัน ผมก็รู้สึกว่าชีวิตกลับมาเหมือนเดิมแล้ว"
.
"สำหรับผมงานมีค่ามาก และงานคือตัวแปรสำคัญที่พาผมหลุดพ้นจากชีวิตไร้บ้าน ผมคิดว่า ถ้าผมไม่ได้งาน แล้วยังต้องอยู่ข้างถนนต่อไป ผมคงหมดหวังกับชีวิต และเร่ร่อนอยู่แบบนั้นไปจนตาย"
___________
ปัจจุบันคนไร้บ้านที่สามารถมีห้องเช่าโดยโครงการจ้างวานข้า ปัจจุบันมีทั้งหมด 175 คน
.
สนับสนุนจ้างวานข้าได้ที่…
โครงการผู้ป่วยข้างถนน โดยมูลนิธิกระจกเงา เลขที่ 202-2-58289-4 SCB
𝘱𝘪𝘯𝘨𝘸𝘰𝘳𝘭𝘥 retweeted
ประชากรแบบนี้เยอะไหมวะ สงสารหมอกะพยาบาล
𝘱𝘪𝘯𝘨𝘸𝘰𝘳𝘭𝘥 retweeted
สะเทือนใจ! คนไร้บ้านเชียงใหม่ ทำคลอดแม่หมาด้วยตัวเอง เลี้ยงลูกน้อยกลางลานประตูท่าแพ วอนคนใจบุญช่วยรับเลี้ยง ห่วงอนาคต 4 ขาน้อยเสี่ยงอันตรายริมถนนใหญ่
เชียงใหม่ – ภาพชวนสะเทือนใจกลางเมืองท่องเที่ยวชื่อดัง พบคนไร้บ้านอาศัยอยู่บริเวณลานประตูท่าแพ พร้อมแม่สุนัขพันธุ์ไทยและลูกน้อยวัยไม่ถึงเดือน หลังเจ้าตัวเผยเป็นผู้ช่วยทำคลอดด้วยตนเอง ก่อนนำมาเลี้ยงดูท่ามกลางความไม่แน่นอนของชีวิต โชคดียังมีคนใจบุญผ่านมามอบตะกร้าหวาย ผ้าห่ม และอาหารให้ประทังชีวิต แต่หลายฝ่ายอดห่วงไม่ได้ หวั่นลูกสุนัขเสี่ยงโรคภัยและอันตรายจากถนนใหญ่เมื่อเติบโตขึ้น
กลายเป็นอีกหนึ่งภาพที่สร้างความสะเทือนใจให้กับผู้พบเห็น เมื่อบริเวณลานประตูท่าแพ อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่ ซึ่งเป็นสถานที่ท่องเที่ยวสำคัญ พบคนไร้บ้านรายหนึ่งใช้พื้นที่ดังกล่าวเป็นที่พักอาศัยร่วมกับแม่สุนัขพันธุ์ไทยและลูกสุนัขตัวน้อยที่เพิ่งลืมตาดูโลกได้ไม่ถึงหนึ่งเดือน
จากการสอบถามชายไร้บ้านรายดังกล่าว เปิดเผยว่า แม่สุนัขให้กำเนิดลูกเมื่อวันที่ 15 ตุลาคม 2569 โดยตนเป็นผู้ช่วยทำคลอดด้วยตัวเอง ก่อนจะดูแลแม่สุนัขและลูกน้อยทั้งหมดมาโดยตลอด แม้จะไม่มีบ้านพักอาศัยเป็นหลักแหล่ง แต่ก็ยังพยายามดูแลชีวิตเล็ก ๆ เหล่านี้ตามกำลังที่มี
ท่ามกลางความลำบาก ยังมีเรื่องราวของน้ำใจจากผู้คนที่เดินผ่านไปมา เมื่อหลายคนเห็นสภาพความเป็นอยู่ของแม่สุนัขและลูกน้อย ต่างเกิดความสงสารและเมตตา บางคนนำตะกร้าหวายมาให้ใช้เป็นที่นอน พร้อมผ้าห่มเพื่อช่วยให้ความอบอุ่น ขณะที่ผู้ใจบุญอีกหลายรายทยอยนำอาหารเปียกและอาหารเม็ดมามอบให้ เพื่อช่วยบรรเทาความหิวโหยของแม่สุนัข
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่สร้างความกังวลไม่น้อยคือสภาพแวดล้อมที่แม่สุนัขและลูกน้อยต้องอาศัยอยู่ เนื่องจากบริเวณประตูท่าแพเป็นพื้นที่สาธารณะที่มีผู้คนสัญจรจำนวนมาก อีกทั้งยังอยู่ใกล้ถนนใหญ่ ซึ่งอาจก่อให้เกิดอันตรายต่อสุนัข โดยเฉพาะลูกสุนัขที่กำลังเติบโตและเริ่มออกเดินสำรวจพื้นที่
นอกจากนี้ ลูกสุนัขที่มีอายุเพียงไม่กี่สัปดาห์ยังมีความเปราะบางด้านสุขภาพ จำเป็นต้องได้รับการดูแลอย่างเหมาะสม ทั้งเรื่องความสะอาด อาหาร การป้องกันโรค และการตรวจสุขภาพจากสัตวแพทย์ จึงเป็นที่น่าห่วงว่าหากยังต้องใช้ชีวิตอยู่ในพื้นที่เปิดโล่งต่อไป อาจเพิ่มความเสี่ยงต่อการเจ็บป่วยและอุบัติเหตุในอนาคต
ทั้งนี้ ชายไร้บ้านรายดังกล่าวได้เปิดโอกาสให้ผู้ที่มีความเมตตาและมีความพร้อมในการรับเลี้ยงสุนัข สามารถเดินทางมาสอบถามเพื่อรับลูกสุนัขไปดูแลได้ที่บริเวณลานประตูท่าแพ จังหวัดเชียงใหม่ โดยควรคำนึงถึงความพร้อมในการเลี้ยงดูระยะยาว และไม่แยกลูกสุนัขออกจากแม่ก่อนวัยที่เหมาะสม
เรื่องราวดังกล่าวสะท้อนให้เห็นว่า แม้คนคนหนึ่งจะไม่มีแม้แต่บ้านเป็นของตัวเอง แต่ก็ยังมีหัวใจที่พร้อมดูแลชีวิตเล็ก ๆ ที่อยู่เคียงข้าง ขณะเดียวกัน ชะตากรรมของแม่สุนัขและลูกน้อยยังคงเป็นเรื่องที่น่าห่วง และอาจต้องการความช่วยเหลือจากผู้ใจบุญหรือหน่วยงานด้านสวัสดิภาพสัตว์ เพื่อให้ทุกชีวิตมีโอกาสเติบโตอย่างปลอดภัย
เพราะลูกสุนัขเหล่านี้ไม่ได้เลือกสถานที่เกิด แต่พวกมันสมควรได้รับโอกาสมีบ้านที่อบอุ่น และไม่ต้องเติบโตขึ้นท่ามกลางความเสี่ยงบนท้องถนน
📍 พิกัด: ลานประตูท่าแพ อำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่
🐶 ผู้ประสงค์รับเลี้ยง: สามารถเดินทางไปสอบถามบริเวณดังกล่าวได้ โดยควรตรวจสอบสถานที่และความพร้อมของลูกสุนัขก่อนรับเลี้ยง
#ประตูท่าแพ #เชียงใหม่ #คนไร้บ้าน #แม่หมาลูกอ่อน #ช่วยเหลือสุนัข #หาบ้านให้น้องหมา #รับเลี้ยงสุนัข #ชีวิตสี่ขา #คนรักสัตว์ #ข่าวสังคม #เมตตาสัตว์
Cr. Elephant Hearth Thailand
ขอให้น้องพบแต่สิ่งดีๆ
“ถึงเวลาเลิกเรียนแล้ว กลับบ้านก่อนนะครับ”
แคปชั่นสั้นๆ นี้อยู่ใต้คลิปเด็กชายตัวน้อยขี่หลังหมาดำออกจากโรงเรียน คลิปที่มีคนดูกว่า 5 ล้านวิว เด็กคนนั้นคือ น้องหย่ง อายุ 9 ขวบ ชั้น ป.3 จาก อ.เชียงของ จ.เชียงราย ส่วนหมาตัวนั้นชื่อเจ้าโบ้
ใครดูก็ยิ้ม บางคนพิมพ์ว่า “ความฝันวัยเด็กเลยนะ” แต่พอ ผอ.โรงเรียนตามไปดูถึงบ้าน ถึงได้รู้ว่าครอบครัวของน้องมีฐานะยากจน น้องหย่งอยู่กับพี่ชายวัย 12 และยายวัย 70 กว่าที่ป่วยติดเตียง หลังเรื่องถูกบอกต่อ มีคนบริจาคเงินผ่านโรงเรียน ทางโรงเรียนจึงจัดอาหารและเครื่องนุ่งห่มไปให้
ทุกวัน สองพี่น้องช่วยกันดูแลยาย ป้อนข้าว ป้อนน้ำ เช็ดตัวให้ ทั้งก่อนไปโรงเรียนและหลังกลับจากโรงเรียน ส่วนที่โรงเรียน น้องหย่งก็เป็นเด็กขยัน ร่วมกิจกรรมทุกอย่าง
หลังของเจ้าโบ้แบกน้องหย่งกลับบ้านได้ แต่การดูแลยาย สองพี่น้องแบกไว้ด้วยมือเล็กๆ ของตัวเอง ขอให้น้องหย่ง พี่ชาย และยาย มีแรงใจไปด้วยกันนะครับ
Cr. Jarm - จาม
𝘱𝘪𝘯𝘨𝘸𝘰𝘳𝘭𝘥 retweeted
“ถึงเวลาเลิกเรียนแล้ว กลับบ้านก่อนนะครับ”
แคปชั่นสั้นๆ นี้อยู่ใต้คลิปเด็กชายตัวน้อยขี่หลังหมาดำออกจากโรงเรียน คลิปที่มีคนดูกว่า 5 ล้านวิว เด็กคนนั้นคือ น้องหย่ง อายุ 9 ขวบ ชั้น ป.3 จาก อ.เชียงของ จ.เชียงราย ส่วนหมาตัวนั้นชื่อเจ้าโบ้
ใครดูก็ยิ้ม บางคนพิมพ์ว่า “ความฝันวัยเด็กเลยนะ” แต่พอ ผอ.โรงเรียนตามไปดูถึงบ้าน ถึงได้รู้ว่าครอบครัวของน้องมีฐานะยากจน น้องหย่งอยู่กับพี่ชายวัย 12 และยายวัย 70 กว่าที่ป่วยติดเตียง หลังเรื่องถูกบอกต่อ มีคนบริจาคเงินผ่านโรงเรียน ทางโรงเรียนจึงจัดอาหารและเครื่องนุ่งห่มไปให้
ทุกวัน สองพี่น้องช่วยกันดูแลยาย ป้อนข้าว ป้อนน้ำ เช็ดตัวให้ ทั้งก่อนไปโรงเรียนและหลังกลับจากโรงเรียน ส่วนที่โรงเรียน น้องหย่งก็เป็นเด็กขยัน ร่วมกิจกรรมทุกอย่าง
หลังของเจ้าโบ้แบกน้องหย่งกลับบ้านได้ แต่การดูแลยาย สองพี่น้องแบกไว้ด้วยมือเล็กๆ ของตัวเอง ขอให้น้องหย่ง พี่ชาย และยาย มีแรงใจไปด้วยกันนะครับ
Cr. Jarm - จาม





































































