Post Wiew

İnsanlığını unutmaman yeter.

Zenginin parası fakirin çenesini yorar; çünkü başkasının kazancı, çoğu zaman hep kendi eksiklerimizin aynası olur. İnsan konuşarak değil, üreterek yol alır. Eleştirmek kolaydır; emek, sabır ve disiplin ise zordur. Bu yüzden başkasının parasını, hayatını ya da şansını tartışmak yerine, kendi hayatını inşa etmeye başlamak gerekir. Özellikle erken yaşlarda bunun kıymetini bilmeyenler, yıllar sonra “keşke”lerle yaşar. Zaman, geri gelmeyen tek sermayedir ve gençlik onun en cömert halidir. Tecrübe şunu öğretir: Kimse sana borçlu değildir, dünya adil olmak zorunda değildir. Adalet beklemek yerine sistemin nasıl işlediğini öğrenenler ilerler. Gerçek başarı, başkalarının cebini saymakla değil, kendi aklını ve emeğini doğru kullanmakla gelir. Bazı sözler vardır; kulağa sert gelir ama gerçeği taşır. Çünkü onlar hayalden değil, yaşanmışlıktan doğar.

Bekleyerek değil, beklemeyerek yaşamak gerekir. Çünkü beklemek, insanın zamanla kendine kurduğu tuzaktır. Gelmesi umulan şeyler çoğu zaman gelmez; gelenler ise zaten beklediklerimiz değildir. Hayat, ertelenmiş umutlara karşı acımasızdır. Oysa gördüğümüz, dokunduğumuz ve gerçekten istediğimiz her şey, harekete geçtiğimiz anda şekil değiştirmeye başlar. Güç, bekleyenin sabrında değil; adım atanın cesaretindedir. İnsan kendi yoluna yürüdüğünde, kader dediği şey de arkasından gelmek zorunda kalır. Beklemek, başkalarının kararlarına mahkum olmaktır; yaşamak ise kendi iradeni zamana dayatmaktır. Hiçbir kapı, önünde durup açılmasını bekleyene değil, kapıyı zorlayana açılır. Çünkü hayat, hazır olanları değil; hazır olduğunu gösterenleri ciddiye alır. Beklemeyen insan, kaybetmeyi göze almıştır ama kazanma ihtimalini de elinde tutar. Asıl güç budur: Gelmeyecek olanı beklemekten vazgeçip, olabilecek olanı inşa etmek.

“Hiçbir mutluluk sonsuza kadar sürmediği gibi, mutsuzluk da geçicidir." Körlük —José Saramago

Üstüme oynayan insanları hiç önemsemedim ama hayat beni vazgeçirmeye çalışıyor. Yine bu hayata karşı hiç yılmadım ve vazgeçmeyeceğim. Onu savaşmadan yeneceğim ve sonunda hayat bana teslim olacak. Sonra benim ona teslim oluşumu hissedecek. Öyle ya da böyle nefes aldığım sürece…

Artık geçmiş sizi asla incitemez. Sen ona izin vermediğin sürece. Çünkü geçmiş, ancak hep korkakların sığındığı bir hücredir; kapısı içeriden kilitlidir. Onu güçlü kılan anılar değil, senin hala diz çökmeyi seçmendir. Unutma: Acı, iktidarını hatırlanmaktan alır. Hatırladıkça sürekli büyür, sustukça çöker. Bir zamanlar sana diz çöktüren her şey, bugün senin ayakta duruşunu kesinlikle seyretmek zorunda. Yaraların birer kanıt değil, birer ifşadır artık. Seni kıran düzen, sen susarken güçlüydü; sen düşündüğünde çatladı. Çünkü fikirler kurşun geçirmezdir. Geçmiş, seni tanımlayamaz. O sadece bir tanıktır ve tanıklar susturulabilir. İntikam bağırmak değildir; uyanmaktır. Affetmek zorunda değilsin. Unutmak zorunda da. Sadece zinciri tanı ve elinden bırak. Bugün, korkunun mirasını reddediyorsun. Bugün, seni inciten her şeye tek bir cevap veriyorsun: “Artık hükmün yok.”

Keşke anneler ölümsüz olsaydı.