rez saeed retweeted
با موفقیت عقب راندن بمب افکن های آمریکایی در فرفورد همان پترن حالا در کشور های دیگر اروپایی در حال اجرا هست
Drones reportedly sighted above Sigonella NAS & the base's housing this evening, with US military flights to the base being advised to look at diversion options
@MATA_osint
rez saeed retweeted
در ادامه جفتکپرانی دولت #الزیدی به ایران، وزیر گردشگری اعلام کرده درحال تلاش هستیم از این به بعد ورود زائران ایرانی به عراق مجانی نباشد بلکه با ویزایی گرانتر از قبل وارد شوند.
دوتا دلیل هم ذکر کرده اول ایران به پاکستانیها و افغانستانیها پاسپورت زیارتی میده (دروغ) دوم پول لازمیم!
rez saeed retweeted
خبر دقیق دارم که تمام پرسنل کشتی های نفتکش همگی داوطلب بودن.
هیچ اجباری برای اعزام به ماموریت شکست حصر ایران وجود نداره
rez saeed retweeted
🚨یکی یکی دارن لو میرن.
به جز ۱۰-۱۲ تا عنتر رقاص دوقطبی، تمام کله گنده های سلطنت طلب، که به لطف رسانه های صهیونیست، به عنوان صدای ایرانیان در دنیا معرفی شدن و مصرانه درخواست بمباران و جنگ و ویرانی ایران رو دارن، همه از دم اسراییلی هستن!
به لهجه ش گوش کنید.
😑
rez saeed retweeted
شاخص #بورس آمریکا امروز هم ریزش عجیبی را تجربه کرد و ۱/۵ تریلیون #دلار ارزش بازار دیگری از دست داد.
کندل ماه نوامبر ۲۰۲۶ #SP500 بدترین کندل ماهانه #وال_استریت در بیست سال گذشته بود.
$spx
بازارهای مالی جهان برای اولین بار از زمان کرونا همزمان سقوط کردند, طلا به زیر ۳۵۵۰ دلار سقوط کرد، شاخص S&P 500 به زیر ۷۱۰۰ رسید، نزدک از ۲۵٬۸۰۰ پایینتر رفت و بیتکوین هم به زیر ۵۹ هزار دلار سقوط کرد.
#پست موقت
جامجهانی فوتبال ۲۰۲۲ به میزبانی قطر برگزار شد و آرژانتین قهرمان شد بعد آرژانتین شد کد جنگ به ایران توسط اسرائیل و وقتی رئیس جمهور آرژانتین رفت اسراییل پای دیوار ندبه ، بعدش به ایران حمله شد در
rez saeed retweeted
بلحاظ اقتصادی( خصوصا آنچه اکنون در اقتصاد آمریکا می گذرد)،اکنون زمان مناسبی برای حمله به محاصره توسط ایران است.
rez saeed retweeted
ایران سومین تولیدکننده گاز، سیزدهمین تولیدکننده برق و جزو ۱۰ کشور اول جهان از نظر ظرفیت پالایشیه.
جناب جبرائیلی، حاصل چند دهه سیاست گذاری با تفکرات سوسیالیستی و کمونیستی، قیمت گذاری دستوری و توزیع یارانه پنهان چی بوده؟
هدررفت منابع بیننسلی، تشویق مصرف گرایی، سرکوب سرمایه گذاری و ناترازی انرژی!
منابعی که باید به سرمایه مولد، زیرساخت و زنجیره ارزش تبدیل میشدن، عملا صرف مصرف جاری شدن.
حالا مقصر بازار آزاده؟
rez saeed retweeted
چند نما از صفحه شخصی شوکا بیداریان نویسنده مطلب مشکوک بودن فعالیت های معدن بوکسیت در نشریه فوربس
بعد از جنجال بر سر مطلب نیویورک تایمز، حالا نشریه @Forbes مطلبی به بهانه فعالیت های معدن بوکسیت در حوالی شاهرود منتشر کرده که در اون به گزارشی استناد شده که رویترز شش سال پیش درباره مواد بکار رفته در ساخت موشک های ایران تهیه کرد. فوربز اینجوری نوشته که از سرگیری فعالیت این معدن در حالیست که «سوالاتی چند در خصوص زنجیره های تامین نظامی مطرح است».
forbes.com/sites/shookabidar…
rez saeed retweeted
تلاش ایران برای شکستن محاصره آمریکا با نفتکشها: آیا تهران در حال تکرار اقدام واشنگتن برای شکستن محاصره برلین در سال ۱۹۴۸ است؟
برای روشن شدن موضوع، اگر ایرانیها واقعاً در تلاش برای شکستن محاصره آمریکا، از طریق اعزام کاروانی از نفتکشها و به چالش کشیدن این محاصره باشند، باید گفت این اقدامی به معنای واقعی کلمه نابغهوار است؛ حرکتی بهشدت هوشمندانه و حسابشده.
ایده این است که ایرانیها با این اقدام، معضل راهبردی را از تهران به واشنگتن منتقل میکنند و آمریکاییها را در برابر دو گزینه قرار میدهند که هر دو هزینهبر هستند. این یکی از هوشمندانهترین مانورهای نظریه بازیهای راهبردی (Game Theory) و بهطور مشخص، چیزی است که در ادبیات راهبردی از آن با عنوان «سیاست لبه پرتگاه» (Brinkmanship) یاد میشود؛ یعنی رقیب خود را وادار کنید تصمیمی بگیرد که نتواند از هزینههای آن فرار کند و مسئولیت برداشتن گامی را بر عهده بگیرد که تقابل را به سطح بالاتری از تشدید تنش منتقل میکند.
گزینه اول این است که ایالات متحده این نفتکشها را توقیف یا بمباران کند. در این صورت، ایران پاسخ خواهد داد و جنگ را بر اساس شرایط خود و در زمانی که خودش انتخاب کرده، آغاز خواهد کرد. به این ترتیب، ابتکار عمل راهبردی را از واشنگتن میگیرد و به وضعیت «نه جنگ، نه صلح» پایان میدهد؛ وضعیتی که آمریکا از آن بهرهمند میشود و متأسفانه ایران را تحت فشار اقتصادی شدیدی قرار داده است.
گزینه دوم این است که ایالات متحده اجازه عبور این نفتکشها را بدهد. در این صورت، ایرانیها عملاً موفق شدهاند محاصره آمریکا را بشکنند، ضربهای سنگین به اعتبار تهدیدهای واشنگتن وارد کنند و مسیر تکرار این عملیات را هموار سازند؛ تا جایی که خود محاصره عملاً کاراییاش را از دست بدهد. چنین اتفاقی به معنای فروپاشی یکی از مهمترین ابزارهای سیاست فشار حداکثری آمریکا برای به زانو درآوردن تهران خواهد بود.
این مسئله من را به یاد اتفاقات دوران محاصره برلین در سال ۱۹۴۸ میاندازد؛ زمانی که اتحاد جماهیر شوروی محاصره زمینی برلین غربی را برقرار کرد و آمریکاییها و بریتانیاییها در پاسخ، یک پل هوایی عظیم برای تأمین مایحتاج این شهر سازماندهی کردند.
شورویها با معضل مشابهی روبهرو شدند: یا باید اجازه میدادند هواپیماهای غربی عبور کنند و در نتیجه محاصره شکست میخورد، یا آنها را سرنگون میکردند و خطر آغاز جنگی مستقیم با ایالات متحده و بریتانیا را به جان میخریدند. در نهایت، پل هوایی ادامه یافت تا اینکه شورویها در سال ۱۹۴۹ ناچار به رفع محاصره شدند.
منطق راهبردی این دو ماجرا یکسان است، هرچند شرایط نظامی و سیاسی آنها تفاوت دارد. ایرانیها نیز اگر چنین اقدامی را اجرا کنند، تلاش خواهند کرد محاصره آمریکا را از یک ابزار فشار اقتصادی که واشنگتن بدون تحمل هزینههای جنگ مستقیم از آن بهره میبرد، به یک معضل نظامی و سیاسی تبدیل کنند؛ معضلی که آمریکا را مجبور سازد برای ادامه محاصره هزینه بپردازد.
اما نکته بسیار مهمی وجود دارد: موفقیت چنین مانوری صرفاً به اعزام نفتکشها وابسته نیست، بلکه به مسئلهای بستگی دارد که در مطالعات راهبردی از آن با عنوان «اعتبار تهدید» (Credibility of Threat) یاد میشود.
به عبارت دیگر، کافی نیست ایران اعلام کند که محاصره را خواهد شکست، سپس نفتکشها را اعزام کند و آمریکا آنها را توقیف یا بمباران کند و تهران نیز در پاسخ، واکنشی ضعیف نشان دهد که هیچ تغییری در معادله موجود ایجاد نکند. در چنین شرایطی، ایران بخشی از اعتبار بازدارندگی خود را از دست خواهد داد و به آمریکاییها اجازه داده است بدون پرداخت هزینهای که ایران وعده آن را داده بود، حدود و ثغور تهدیدهایش را آزمایش کنند.
بلکه باید چیزی اتفاق بیفتد که در ادبیات راهبردی از آن با عنوان «عملی کردن تهدید» (Following Through on the Threat) یاد میشود؛ یعنی ایرانیها باید اراده و توانایی واقعی برای اجرای تهدید خود را داشته باشند و واشنگتن از پیش متقاعد شده باشد که توقیف این نفتکشها با پاسخی قاطع از سوی ایران مواجه خواهد شد؛ پاسخی که ماهیت تقابل را تغییر دهد.
دقیقاً همین مسئله است که این مانور را تا این اندازه خطرناک و هوشمندانه میکند. قدرت واقعی یک تهدید نظامی لزوماً در استفاده از زور نیست، بلکه در این است که رقیب خود را متقاعد کنید واقعاً آماده استفاده از آن هستید و هزینه آزمودن تهدید شما از هزینه عقبنشینی در برابر آن بیشتر خواهد بود.
آمریکاییها در حال حاضر از معادلهای بهره میبرند که به آنها اجازه میدهد اقتصاد ایران را خفه کنند، بیآنکه هزینههای یک جنگ مستقیم را متحمل شوند. ایرانیها با این مانور تلاش میکنند این معادله را برهم بزنند و معادله جدیدی تحمیل کنند که در آن، ادامه محاصره خود به عاملی برای افزایش خطر وقوع جنگ تبدیل شود.
اگر ایرانیها واقعاً آنچه را که اعلام کردهاند اجرا کنند و برای پیش بردن این تقابل تا انتها آمادگی داشته باشند، این اقدام از نظر هوشمندی واقعاً جهنمی خواهد بود و میتواند به یکی از زیرکانهترین تحرکات راهبردی ایران در این جنگ تبدیل شود.
محاولة إيران كسر الحصار الأمريكي بناقلات النفط: هل تكرر طهران ما فعلته واشنطن لكسر حصار برلين عام 1948؟
لكي يكون الأمر واضحاً، في حال كان الإيرانيون جادين فعلاً بمحاولة كسر الحصار الأمريكي عبر إرسال قافلة من ناقلات النفط لتحدي الحصار وكسره، فإن هذه خطوة عبقرية بكل ما تحمله الكلمة من معنى. يعني خطوة جهنمية بذكائها، حرفياً.
الفكرة هنا أن الإيرانيين، بهذه الخطوة، ينقلون المعضلة الاستراتيجية من طهران إلى واشنطن، ويضعون الأمريكيين أمام خيارين كلاهما مكلف. وهذه من أكثر المناورات ذكاءً في نظرية الألعاب الاستراتيجية (Game Theory)، وتحديداً ما يُعرف بسياسة حافة الهاوية (Brinkmanship)، حيث تدفع خصمك إلى اتخاذ قرار لا يستطيع تجنب تكاليفه، وتجعله هو المسؤول عن الخطوة التي تنقل المواجهة إلى مستوى أعلى من التصعيد.
إما أن تعترض الولايات المتحدة هذه الناقلات أو تقصفها، وعندها ترد إيران وتشعل الحرب وفق شروطها، وفي التوقيت الذي اختارته هي، وتنتزع بذلك زمام المبادرة الاستراتيجية من واشنطن، وتنهي حالة «لا حرب ولا سلم» التي تستفيد منها الولايات المتحدة، والتي تضع إيران، للأسف الشديد، تحت ضائقة اقتصادية شديدة.
أو أن تسمح الولايات المتحدة لهذه الناقلات بالعبور، وعندها يكون الإيرانيون قد نجحوا عملياً في كسر الحصار الأمريكي، وتوجيه ضربة هائلة لمصداقية التهديدات الأمريكية، وفتح الطريق أمام تكرار هذه العملية حتى يصبح الحصار نفسه فاقداً لفاعليته، وهو ما سيعني انهيار إحدى أهم أدوات سياسة الضغط الاقتصادي الأقصى التي تعتمد عليها واشنطن لإخضاع طهران.
وهذا يذكرني بما حدث خلال حصار برلين عام 1948، عندما فرض الاتحاد السوفيتي حصاراً برياً على برلين الغربية، فرد الأمريكيون والبريطانيون بتنظيم جسر جوي ضخم لإمداد المدينة. وجد السوفييت أنفسهم أمام معضلة مشابهة: إما السماح للطائرات الغربية بالعبور، وبالتالي إفشال الحصار، أو إسقاطها والمخاطرة بإشعال حرب مباشرة مع الولايات المتحدة وبريطانيا. وفي النهاية استمر الجسر الجوي حتى اضطر السوفييت إلى رفع الحصار عام 1949.
الأمر نفسه من حيث المنطق الاستراتيجي، وإن اختلفت الظروف العسكرية والسياسية. فالإيرانيون، إن نفذوا هذه الخطوة، سيحاولون تحويل الحصار الأمريكي من أداة ضغط اقتصادي تستفيد منها واشنطن دون تحمل تكاليف الحرب المباشرة، إلى معضلة عسكرية وسياسية تفرض على الولايات المتحدة دفع ثمن الاستمرار في هذا الحصار.
لكن هناك نقطة شديدة الأهمية، وهي أن نجاح مثل هذه المناورة لا يعتمد فقط على إرسال الناقلات، وإنما على ما يُعرف في الدراسات الاستراتيجية بمصداقية التهديد (Credibility of Threat).
يعني لا يكفي أن تعلن إيران أنها ستكسر الحصار، ثم ترسل ناقلات النفط، وتقوم الولايات المتحدة باعتراضها أو قصفها، لترد طهران بعد ذلك برد ضعيف لا يغير شيئاً من المعادلة القائمة. عندها تكون إيران قد خسرت جزءاً من مصداقية ردعها، وسمحت للأمريكيين باختبار حدود تهديداتها دون دفع الثمن الذي كانت قد توعدتهم به.
بل يجب أن يكون هناك Following Through on the Threat، أي أن يمتلك الإيرانيون الإرادة والقدرة الفعلية على تنفيذ ما هددوا به، وأن تكون واشنطن مقتنعة مسبقاً بأن اعتراض هذه الناقلات سيترتب عليه رد إيراني حاسم يغير طبيعة المواجهة.
وهذا تحديداً ما يجعل المناورة خطيرة وذكية إلى هذه الدرجة. فالقوة الحقيقية للتهديد العسكري لا تكمن في استخدام القوة بالضرورة، وإنما في جعل خصمك مقتنعاً بأنك مستعد لاستخدامها فعلاً، وأن تكلفة اختبار تهديدك ستكون أعلى من تكلفة التراجع أمامه.
الأمريكيون يستفيدون حالياً من معادلة تسمح لهم بخنق الاقتصاد الإيراني دون تحمل تكاليف حرب مباشرة. والإيرانيون، بهذه المناورة، يحاولون تدمير هذه المعادلة، وفرض معادلة جديدة يصبح فيها استمرار الحصار نفسه مصدراً لخطر اندلاع الحرب.
وفي حال نفذ الإيرانيون فعلاً ما أعلنوا عزمهم على تنفيذه، وكانوا مستعدين للذهاب بهذه المواجهة إلى نهايتها، فإن هذه ستكون خطوة جهنمية بذكائها، ومن أذكى التحركات الاستراتيجية الإيرانية في هذه الحرب.











































