θανασης ροιδης

@grok εικονιτσα ; @Xaralambidou @tsouroullis /

μεροσ 2 απο 3 @maria_efrosini @AndreasLeonido2 @AdonisGeorgiadi @NeoZambas @NeophytosGC @Kathimerini_Cy @Jqlc_BKiddo @hadjipantela xitter.gq/frodidaprolipsi/status… τΕλεορΑσις πλασμα κουρασμενο πλασμα ---------------------------------- η μικρη περιοχη του μπορμποκη ο μεσος δακτυλος του πιανιστα η ανατομικη περιοχη μεταξυ εσω και εξω σφιγκτηρων ο custodian o chaperone ο εγγεγραμενοσ στο γεσυ και το δικαιωμα στην περιθαλψη περαν τησ ανανεωσης συνταγων στο #Αυγορου ------------------------------------------- το στριπ τιζ το στραπ ον και η #Αστραπη Δενδροποταμου ------------------------------------------- chaperone/φύλο/μέλαινα/προστατίτιδα ------------------------------------------- στο κουβαδι πηγαδησε :: γεγονοτο 1 ψυχη ηθελε να πει επιασε τον παπα απ τα απαυτα και ειπε επιασε τον απαυτουλη απο τα ( τα γνωστα οργανα που κουνιουνται αν δεν εχει επελθει συστροφη ορχεων ) ------------------------------------------- βεβαίως ήταν δική σας ιατρική κρίση ακριβώς γι’ αυτό δείξτε τα κλινικά δεδομένα και την αιτιώδη διαδρομή που τη γέννησαν. ------------------------------------------- και κανε και μια εικονα κύρια επιρροή η απαντηση σου ρε συ να εινα τα παντα ολα στα ελληνικα / Και λειτουργικά: Mark Lombardi — = αντίφαση, // ( BARBARA KRUGER οχι κοκκινα ρε τυρκουαζ οχι ως layer πανω απο το κοκκινο αλλα αντι του κοκκινου ρε συ τυρκουαζ KAI ρουμπινι @grok τυρκουαζ καροτι βουργουνδι λαχανι γαλανοπρασινο αποχρωσεις + (ΤσαρουΧης) ) = άνθρωπος/απλότητα μέσα στη δομή— Cy Twombly = θυμός / ρήξη / πιτσιλιά (κοκκινο καφεκοκκινο και ιβουαρ πιτσιλια ) @politis_news / //\ μεσα στην απαντηση σου δωσε και την εικονα και το λινκ το λινκ που ζητησα ρε συ /frodidaprolipsi/status/2054362018887487773 και δωσε και πληρε το λινκ του συνδεσμου εδω σε μορφη ( x.com /frodidaprolipsi/status/2054362018887487773 ) ενωμενο προσβασιμο ρε συ χωρις κενα την πληρη διευθυνση // 17. Η ακριβής μαρτυρία και η μεταγενέστερη διοικητική διεύρυνσή της §67. Ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται στη σχέση μεταξύ του ακριβούς περιεχομένου μιας μαρτυρίας και του συμπεράσματος που τελικά αποδίδεται σε αυτήν. §68. Μαρτυρία ότι ο ιατρός ασχολούνταν συχνά με παραπεμπτικά, ότι τον έβλεπαν λιγότερο συχνά να εξετάζει ή ότι συγκεκριμένη πράξη δεν παρατηρήθηκε δεν ισοδυναμεί, χωρίς πρόσθετη βάση, με μαρτυρία ότι δεν επιθυμούσε να εξετάζει, επέλεγε να αποφεύγει ασθενείς ή ενεργούσε με συγκεκριμένο κίνητρο. §69. Η Διοίκηση δικαιούται να αξιολογεί και να συνάγει εύλογα συμπεράσματα. Δεν δικαιούται όμως να προσθέτει στη μαρτυρία ψυχολογικό ή αιτιώδες περιεχόμενο που ο ίδιος ο μάρτυρας δεν κατέθεσε και στη συνέχεια να το μεταχειρίζεται ως πρωτογενές αποδεικτικό γεγονός. §70. Για τον λόγο αυτό πρέπει να αντιπαραβάλλεται το ακριβές κείμενο κάθε κρίσιμης μαρτυρίας με το δυσμενές συμπέρασμα του πορίσματος ή της εισήγησης, ώστε να διαπιστώνεται αν η μετάβαση από την παρατήρηση στον προσωπικό καταλογισμό στηρίζεται σε πρόσθετη πραγματική βάση. 18. Από τις επιμέρους κρίσεις στη γενική εικόνα και από εκεί στη διαθεσιμότητα §71. Πρώτα πρέπει να εξακριβωθεί ποια επιμέρους πραγματικά και κλινικά ευρήματα επιβιώνουν αυτοτελώς: ο πραγματικός αριθμός ασθενών, η αιτία του αριθμού αυτού, η πραγματική κατανομή του έργου των παραπεμπτικών και η βασιμότητα κάθε συγκεκριμένης κλινικής παράλειψης. §72. Μόνο από τα ευρήματα που επιβιώνουν μπορεί να συναχθεί, εφόσον δικαιολογείται, ευρύτερο πρότυπο απροθυμίας άσκησης του βασικού κλινικού ρόλου ή γενικευμένης κλινικής αμέλειας ή ανεπάρκειας. §73. Και μόνο μετά από αυτό μπορεί να εξεταστεί αν το αποδεδειγμένο πρότυπο δημιουργούσε τέτοιο συγκεκριμένο κίνδυνο για τους ασθενείς ή την υπηρεσία ώστε το δημόσιο συμφέρον να απαιτούσε διαθεσιμότητα. §74. Η σειρά αυτή αποτρέπει τη γενική δυσμενή εικόνα να χρησιμοποιηθεί αναδρομικά ως απόδειξη των επιμέρους περιστατικών, σύμφωνα και με τις §§63–66 (συνάφεια: διάκριση πρωτογενών ευρημάτων από γενικεύσεις και αποφυγή κυκλικής αιτιολόγησης). 19. Η υποχρέωση επαρκούς έρευνας §75. Ο περί Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμος απαιτεί επαρκή έρευνα όλων των σχετικών γεγονότων, ενώ η έκταση και ο τρόπος της έρευνας εξαρτώνται από τις περιστάσεις κάθε υπόθεσης. §76. Όταν η Διοίκηση στηρίζεται σε αντικειμενικά ανύπαρκτες πραγματικές προϋποθέσεις ή παραλείπει ουσιώδη πραγματικά γεγονότα, μπορεί να προκύπτει ουσιώδης πλάνη περί τα πράγματα εφόσον το ελάττωμα επηρέασε την απόφαση. §77. Αν το κεντρικό αμφισβητούμενο γεγονός ήταν αν ο ιατρός αρνείτο διαθέσιμους ασθενείς ή αν οι ασθενείς δεν κατανέμονταν σε αυτόν, τα στοιχεία δημιουργίας, μεταβολής, ακύρωσης και ανακατανομής των ραντεβού είχαν άμεση αποδεικτική συνάφεια. §78. Εφόσον το χρησιμοποιούμενο σύστημα τηρεί σχετικές καταγραφές, από αυτές μπορεί να προκύπτουν το πρόσωπο ή ο λογαριασμός χρήστη που προέβη σε συγκεκριμένη ενέργεια, ο χρόνος της και η ακολουθία των μεταβολών που οδήγησαν στην τελική εικόνα της βάρδιας. §79. Όταν το κεντρικό ζήτημα είναι αν οι ασθενείς ήταν διαθέσιμοι στον ιατρό και εκείνος τους απέφευγε ή αν η ροή τους διαμορφωνόταν από ενέργειες άλλων προσώπων, τέτοια ηλεκτρονικά ίχνη μπορούν να αποτελούν την αμεσότερη αντικειμενική πηγή για τον προσδιορισμό της αιτίας του χαμηλού αριθμού εξετάσεων. §80. Η μη προσκόμιση ή μη διερεύνηση των ηλεκτρονικών ιχνών δεν αποδεικνύει από μόνη της ποιο θα ήταν το περιεχόμενό τους. Δεν επιτρέπεται επομένως να συναχθεί μόνο από την απουσία τους ότι αυτά θα επιβεβαίωναν την εκδοχή του αιτητή. §81. Αν όμως αποδειχθεί ότι τέτοια στοιχεία υπήρχαν, ήταν ευλόγως διαθέσιμα και ήταν ουσιώδη για το επίδικο γεγονός, η μη αναζήτησή τους μπορεί να πλήττει την επάρκεια της έρευνας και την ασφάλεια του δυσμενούς συμπεράσματος που υιοθετήθηκε χωρίς αυτά. §82. Το αποδεικτικό κενό δεν αποδεικνύει το περιεχόμενο του ελλείποντος στοιχείου· μπορεί όμως να δείχνει ότι η συγκεκριμένη αιτιώδης εκδοχή δεν διερευνήθηκε με το αντικειμενικό υλικό που ήταν ικανό να την επιβεβαιώσει ή να την ανατρέψει. §83. Άλλο είναι επομένως η λογικά επιτρεπτή επιλογή μεταξύ δύο αντιφατικών εκδοχών αφού συγκεντρωθούν τα ουσιώδη στοιχεία και άλλο η επιλογή μίας αιτιώδους εκδοχής χωρίς να έχει αναζητηθεί το αντικειμενικό στοιχείο που μπορούσε να διακρίνει μεταξύ τους. §84. Η εξουσία επιλογής μεταξύ αντιφατικών αποδεικτικών στοιχείων δεν πρέπει να συγχέεται με την προηγούμενη υποχρέωση εξακρίβωσης των ουσιωδών πραγματικών δεδομένων. Το άρθρο 46(3) προστατεύει τη λογικά επιτρεπτή επιλογή της Διοίκησης μεταξύ αντιφατικών στοιχείων που έχουν πράγματι τεθεί ενώπιόν της. Δεν μετατρέπει, όμως, σε νόμιμη αποδεικτική στάθμιση την παράλειψη διερεύνησης ουσιώδους γεγονότος κατά τα άρθρα 45 και 46(1)–(2). Επομένως, πριν τεθεί ζήτημα αν η Διοίκηση δικαιούνταν να προτιμήσει μία μαρτυρική εκδοχή, πρέπει να εξεταστεί αν το κρίσιμο αντικειμενικό γεγονός που μπορούσε να επιβεβαιώσει ή να ανατρέψει την αιτιώδη αυτή εκδοχή είχε προηγουμένως διερευνηθεί. 20. Το δικονομικό βάρος του αιτητή και ο κρίσιμος χρόνος §85. Η προσβαλλόμενη διοικητική πράξη τεκμαίρεται νόμιμη και το βάρος θεμελίωσης του προβαλλόμενου λόγου ακυρότητας φέρει ο αιτητής. §86. Όπως αναγνωρίζεται στην Πολυκάρπου ν. Δημοκρατίας, η νομιμότητα και το εύλογο της διοικητικής απόφασης κρίνονται με βάση τα στοιχεία που βρίσκονταν ενώπιον της Διοίκησης κατά τον χρόνο λήψης της προσβαλλόμενης πράξης. §87. Η αρχή αυτή δεν αποκλείει κάθε αποδεικτική χρήση μεταγενέστερου υλικού ενώπιον του Δικαστηρίου. Υλικό που δεν βρισκόταν ενώπιον της Διοίκησης κατά τον ουσιώδη χρόνο μπορεί να χρησιμοποιηθεί αποδεικτικά για να διερευνηθεί προβαλλόμενος λόγος ακυρότητας, όπως έλλειψη δέουσας έρευνας, πλάνη περί τα πράγματα ή κατάχρηση εξουσίας. Δεν μπορεί όμως να χρησιμοποιηθεί για να συμπληρώσει εκ των υστέρων την πραγματική βάση ή την αιτιολογία της προσβαλλόμενης πράξης. §88. Η διάκριση είναι κρίσιμη στην παρούσα υπόθεση. Τυχόν μεταγενέστερη προσκόμιση ηλεκτρονικών καταγραφών, υπηρεσιακών επικοινωνιών ή άλλου αντικειμενικού υλικού δεν μπορεί να καταστήσει αναδρομικά νόμιμη μία απόφαση που στερούνταν επαρκούς πραγματικής βάσης κατά τον χρόνο έκδοσής της. Μπορεί όμως, υπό τις προϋποθέσεις του ακυρωτικού ελέγχου, να χρησιμοποιηθεί για να καταδειχθεί ότι ουσιώδες και τότε υφιστάμενο πραγματικό στοιχείο δεν είχε διερευνηθεί ή ότι η Διοίκηση ενήργησε υπό ουσιώδη πλάνη ως προς τα πραγματικά δεδομένα. §89. Συνεπώς, ο αιτητής δεν απαιτεί από τη Διοίκηση να αποδείξει εκ νέου ενώπιον του Δικαστηρίου ολόκληρη την υπόθεσή της. Οφείλει να προσδιορίσει συγκεκριμένο ουσιώδες κενό έρευνας, πλάνη ή ανεπάρκεια αιτιολογίας και να το συνδέσει με τη δυσμενή κρίση που επηρέασε. §90. Στην παρούσα υπόθεση το βάρος αυτό εκπληρώνεται μόνο εφόσον κάθε προβαλλόμενο ερευνητικό κενό συνδέεται, κατά τα εκτεθέντα στις §§75–84 (συνάφεια: επαρκής έρευνα, αντικειμενικό υλικό και διάκριση νόμιμης στάθμισης από παράλειψη ουσιώδους γεγονότος), με συγκεκριμένη δυσμενή κρίση και με την ουσιώδη επίδρασή της στην προσβαλλόμενη πράξη. §91. Οι επιμέρους πλημμέλειες που προβάλλονται δεν μπορούν να θεωρούνται αποδεδειγμένες μόνο επειδή είναι θεωρητικά συμβατές με το νομικό πλαίσιο που αναπτύχθηκε ανωτέρω. Πρέπει να συνδέονται μία προς μία με το συγκεκριμένο υλικό του διοικητικού φακέλου: με το ακριβές δυσμενές συμπέρασμα που υιοθετήθηκε, με το αποδεικτικό στοιχείο ή το ερευνητικό κενό που το αφορά και με τη θέση που το συμπέρασμα αυτό κατέλαβε στη συνολική αιτιολογία της διαθεσιμότητας. Μόνο έτσι μπορεί να διακριθεί μία πραγματική πλημμέλεια έρευνας ή αιτιολογίας από μία απλή εναλλακτική εκδοχή των γεγονότων. 21. Τα όρια των αποδεικτικών συμπερασμάτων §92. Τα όρια των επιτρεπτών αποδεικτικών συναγωγών έχουν ήδη προσδιοριστεί στις §§8–17 (συνάφεια: χαμηλός αριθμός ασθενών και παραπεμπτικά), §§26–47 (συνάφεια: κλινική κρίση και συγκεκριμένες ιατρικές αιτιάσεις) και §§48–58 (συνάφεια: οικεία εξέταση και πραγματική δυνατότητα εκτέλεσης). Το ζήτημα που παραμένει πραγματικό είναι αν το πρωτογενές υλικό του φακέλου θεμελιώνει τη συγκεκριμένη κατανομή ασθενών και έργου, τη λειτουργία του συντονισμού, τα τυχόν αιτήματα του αιτητή για κλινικά περιστατικά και τις κλινικές και υπηρεσιακές συνθήκες κάθε επίδικου περιστατικού. 22. Η διαθεσιμότητα δεν αποτελεί αυτόματη συνέπεια της έρευνας §93. Ο Κανονισμός 39 δεν καθιερώνει ιδιαίτερο ή αριθμητικά προσδιορισμένο αποδεικτικό κατώφλι για τη διαθεσιμότητα ούτε απαιτεί τελική απόδειξη πειθαρχικής ενοχής. Προβλέπει ότι, όταν έχει διαταχθεί έρευνα, το Συμβούλιο δύναται να θέσει υπάλληλο σε διαθεσιμότητα εφόσον το δημόσιο συμφέρον το απαιτεί. Το κρίσιμο ζήτημα επομένως δεν είναι η αναζήτηση κάποιου αυτοτελούς βαθμού απόδειξης, αλλά αν τα πραγματικά και κλινικά δεδομένα που είχε ενώπιόν του το Συμβούλιο είχαν διερευνηθεί επαρκώς και καθιστούσαν ευλόγως διαθέσιμη τη συγκεκριμένη κρίση κινδύνου και δημοσίου συμφέροντος πάνω στην οποία στηρίχθηκε το μέτρο. §94. Ο προσωρινός και προληπτικός χαρακτήρας της διαθεσιμότητας δεν σημαίνει ότι η ύπαρξη εκκρεμούς έρευνας ή σοβαρών καταγγελιών αρκεί αφ’ εαυτής για να καταστήσει αναγκαίο το μέτρο. §95. Η νομολογία για τη διαθεσιμότητα απαιτεί το επικαλούμενο δημόσιο συμφέρον να συνδέεται με την πραγματική φύση των επίδικων παραπτωμάτων και με συγκεκριμένα περιστατικά, ώστε να είναι δυνατός ο δικαστικός έλεγχος. §96. Η εφαρμογή της αρχής αυτής στην παρούσα υπόθεση γίνεται κατά τα εκτεθέντα στην §93 (συνάφεια: Κανονισμός 39, απουσία αυτοτελούς αποδεικτικού κατωφλίου και ανάγκη επαρκώς διερευνημένης πραγματικής βάσης για τη συγκεκριμένη κρίση δημοσίου συμφέροντος). §97. Χρήσιμη ως προς τον χαρακτήρα της διαθεσιμότητας, χωρίς να αποτελεί άμεση ερμηνεία του ειδικού κανονιστικού πλαισίου του ΟΚΥπΥ, είναι η απόφαση Γρηγορίου κατά Κυπριακής Δημοκρατίας, όπου η διαθεσιμότητα αντιμετωπίστηκε ως προϊόν άσκησης διακριτικής ευχέρειας και όχι ως αυτόματο επακόλουθο κάθε πειθαρχικής έρευνας. §98. Συναφείς είναι επίσης οι αποφάσεις Πλατρίτης και Καψός, όπου η προληπτική φύση της διαθεσιμότητας δεν απαλλάσσει το αποφασίζον όργανο από την ανάγκη σύνδεσης του δημοσίου συμφέροντος με τα συγκεκριμένα πραγματικά περιστατικά και την πραγματική φύση των αποδιδόμενων παραπτωμάτων. §99. Άλλο επομένως η ύπαρξη έρευνας και άλλο η αυτοτελής πραγματική και αξιολογική βάση για την επιλογή του πρόσθετου μέτρου της διαθεσιμότητας. 23. Το δημόσιο συμφέρον πρέπει να εξειδικεύεται §100. Με δεδομένα όσα αναπτύχθηκαν στις §§93–99 (συνάφεια: Κανονισμός 39, προληπτικός χαρακτήρας της διαθεσιμότητας και απαιτούμενη πραγματική βάση), το επόμενο αυτοτελές ζήτημα είναι η εξειδίκευση του δημοσίου συμφέροντος. §101. Η επίκλησή του δεν λειτουργεί ως γενική λεκτική σφραγίδα αλλά πρέπει να συνδέεται με τα συγκεκριμένα περιστατικά και τον συγκεκριμένο κίνδυνο που, κατά το Συμβούλιο, καθιστούσαν αναγκαίο το μέτρο. §102. Αν προβάλλεται κίνδυνος για την ασφάλεια των ασθενών, πρέπει να προσδιορίζονται τα περιστατικά που δημιουργούσαν τον κίνδυνο. Αν προβάλλεται γενικευμένη κλινική ανεπάρκεια, πρέπει να προσδιορίζεται από ποια αυτοτελώς θεμελιωμένα περιστατικά προέκυπτε. Αν προβάλλεται απροθυμία άσκησης του βασικού κλινικού ρόλου, πρέπει να διακριθεί η προσωπική απροθυμία από την οργανωτική αιτιότητα που αναπτύχθηκε στις §§18–25 (συνάφεια: κατανομή ασθενών, έργου και καθημερινός συντονισμός). §103. Η ορθή ακολουθία είναι επομένως: επαρκής πραγματική βάση, επαρκής έρευνα, ειδική αιτιολογία, συγκεκριμένο δημόσιο συμφέρον και μέτρο που δικαιολογείται από τα πραγματικά δεδομένα του κρίσιμου χρόνου. 24. Η αναλογικότητα της διαθεσιμότητας §104. Η ύπαρξη συγκεκριμένου δημοσίου συμφέροντος δεν ολοκληρώνει από μόνη της τον έλεγχο νομιμότητας. Πρέπει να υπάρχει εύλογη και αναλογική σχέση μεταξύ του κινδύνου που διαπιστώθηκε και της έκτασης της διοικητικής επέμβασης που επιλέχθηκε. §105. Η απαίτηση αυτή αποτυπώνεται ειδικά στο άρθρο 52 του Ν. 158(I)/1999. Κατά την άσκηση διακριτικής εξουσίας η Διοίκηση οφείλει να σταθμίζει τα άμεσα αναμιγμένα συμφέροντα, τα χρησιμοποιούμενα μέσα πρέπει να είναι ανάλογα με τον επιδιωκόμενο σκοπό και, όταν υπάρχουν περισσότερες νόμιμες λύσεις, πρέπει να προτιμάται η λιγότερο επαχθής για τον διοικούμενο. Ειδικότερα, κάθε πειθαρχικό ή διοικητικό μέτρο πρέπει να έχει αντικειμενική συνάφεια με την υποχρέωση που θεωρήθηκε ότι παραβιάστηκε και να βρίσκεται σε εύλογη σχέση με τον επιδιωκόμενο σκοπό. §106. Στην παρούσα υπόθεση, η εφαρμογή της αρχής αυτής προϋποθέτει πρώτα τον προσδιορισμό του συγκεκριμένου κινδύνου που επιβιώνει μετά τον έλεγχο της πραγματικής βάσης των επιμέρους αιτιάσεων. Μόνο τότε μπορεί να εξεταστεί αν η διαθεσιμότητα είχε αντικειμενική συνάφεια και εύλογη σχέση με τον κίνδυνο αυτό και αν, μεταξύ των νομίμως διαθέσιμων αποτελεσματικών λύσεων, υπήρχε λιγότερο επαχθές μέτρο ικανό να προστατεύσει το ίδιο δημόσιο συμφέρον. §107. Η συγκεκριμένη εφαρμογή της αναλογικότητας διέπεται από τις §§104–106 (συνάφεια: άρθρο 52, αντικειμενική συνάφεια μέτρου και σκοπού και επιλογή της λιγότερο επαχθούς μεταξύ αποτελεσματικών νόμιμων λύσεων). Συνεπώς, αφού προσδιοριστεί ο κίνδυνος που επιβιώνει αποδεικτικά, πρέπει να μπορεί να εξηγηθεί γιατί η διαθεσιμότητα ήταν αναγκαία για την αντιμετώπισή του. 25. Το αποδεικτικό υπόλοιπο §108. Όπως αναπτύχθηκε στις §§63–74 (συνάφεια: αυτοτέλεια των επιμέρους κρίσεων, αποφυγή κυκλικότητας και μετάβαση στη γενική εικόνα), η γενική δυσμενής εικόνα μπορεί να προκύψει μόνο από επιμέρους κρίσεις που διαθέτουν αυτοτελή πραγματική και κλινική βάση. §109. Στο στάδιο αυτό το ζήτημα είναι ποιο αποδεικτικό υπόλοιπο παραμένει αν αφαιρεθούν οι επιμέρους κρίσεις που δεν επιβιώνουν του ελέγχου νομιμότητας και αν το υπόλοιπο αυτό μπορούσε αυτοτελώς να στηρίξει την ίδια απόφαση περί διαθεσιμότητας. §110. Η εξέταση πρέπει να γίνεται με αναφορά στο πραγματικό υλικό που είχε ενώπιόν του το Συμβούλιο κατά τον χρόνο λήψης της απόφασης και όχι με βάση μεταγενέστερη ανασύνθεση της υπόθεσης. §111. Πρέπει συνεπώς να εξακριβωθεί ποια εισήγηση τέθηκε ενώπιόν του, ποια πρακτικά ή συνοδευτικά έγγραφα είχε, ποιες συγκεκριμένες κλινικές και πραγματικές κρίσεις του μεταφέρθηκαν και ποια στοιχεία χρησιμοποιήθηκαν για τη σύνδεσή τους με το δημόσιο συμφέρον. §112. Η υιοθέτηση από το Συμβούλιο μιας πραγματικής ή κλινικής κρίσης που του διαβιβάστηκε δεν θεραπεύει τυχόν έλλειμμα της πραγματικής βάσης της κρίσης αυτής. Αν, για παράδειγμα, η κρίση περί αποφυγής ασθενών, προσωπικής επιλογής των παραπεμπτικών ή προσωπικώς αμελούς κλινικής παράλειψης στηριζόταν σε ανεπαρκώς διερευνημένα δεδομένα, το κρίσιμο ζήτημα παραμένει αν το Συμβούλιο είχε ενώπιόν του επαρκές υλικό ώστε να υιοθετήσει νόμιμα τη συγκεκριμένη δυσμενή συναγωγή. Η μεταφορά του συμπεράσματος από την Ιατρική Υπηρεσία ή άλλο υπηρεσιακό επίπεδο στο αποφασίζον όργανο δεν υποκαθιστά την έρευνα των πραγματικών δεδομένων πάνω στα οποία το συμπέρασμα στηρίζεται. §113. Αν μία δυσμενής κρίση δεν αποτέλεσε πράγματι μέρος της βάσης πάνω στην οποία ενήργησε το Συμβούλιο, δεν μπορεί να χρησιμοποιείται εκ των υστέρων για να ενισχύσει την αιτιολογία. Αντίστροφα, αν προβληματικές κρίσεις περί αποφυγής ασθενών, επιλογής παραπεμπτικών ή κλινικής αμέλειας συνέβαλαν ουσιωδώς στην εικόνα κινδύνου, η νομιμότητα της πράξης εξαρτάται και από το κατά πόσο οι κρίσεις αυτές διέθεταν επαρκή βάση κατά τον κρίσιμο χρόνο. §114. Το άρθρο 32 του περί Γενικών Αρχών του Διοικητικού Δικαίου Νόμου επιβάλλει ακριβώς αυτή την εξέταση όταν διοικητική πράξη στηρίζεται σε περισσότερες αιτιολογίες και μία ή περισσότερες από αυτές αποδεικνύονται προβληματικές. §115. Το ερώτημα δεν είναι απλώς αν «υπήρχαν και άλλες αιτιάσεις». Είναι ποια πραγματικά γεγονότα παραμένουν, ποια είναι η αποδεικτική ισχύς τους και αν οι προβληματικές κρίσεις ήταν πράγματι δευτερεύουσες ή συνέβαλαν ουσιωδώς στη μετάβαση από τα περιστατικά στη γενική εικόνα κινδύνου. §116. Αν το αποδεικτικό υπόλοιπο εξακολουθεί αυτοτελώς να στηρίζει την ίδια ακριβώς κρίση, η ύπαρξη προβληματικής δευτερεύουσας αιτιολογίας δεν αρκεί από μόνη της. Αν όμως χωρίς τις προβληματικές κρίσεις δεν παραμένει η ίδια πραγματική εικόνα κινδύνου, η αρχική πράξη δεν μπορεί να διατηρηθεί απλώς με μεταγενέστερη επίκληση ότι υπήρχε άλλο υλικό. 26. Η διακριτική ευχέρεια δεν αναπληρώνει την πραγματική βάση §117. Η διακριτική ευχέρεια αρχίζει μετά τον νόμιμο προσδιορισμό των πραγματικών δεδομένων. Δεν θεραπεύει τα ερευνητικά ή αιτιολογικά κενά που αναπτύχθηκαν στις §§8–17 (συνάφεια: μετάβαση από υπηρεσιακό αποτέλεσμα σε προσωπική αιτιότητα), §§35–47 (συνάφεια: κλινική παράλειψη και εναλλακτικές αιτίες) και §§75–84 (συνάφεια: επαρκής έρευνα και αντικειμενικά διακριτικά στοιχεία). §118. Δεν επιτρέπει συνεπώς να μετατραπεί ένα αποδεδειγμένο αποτέλεσμα σε δυσμενέστερη προσωπική αιτία χωρίς την απαιτούμενη πραγματική βάση. Πρώτα πρέπει να είναι νομίμως διαθέσιμη η πραγματική κρίση και μετά μπορεί να ασκηθεί η διακριτική εξουσία ως προς τη συνέπειά της. 27. Το όριο του δικαστικού ελέγχου §119. Το όριο του ελέγχου της ειδικής ιατρικής κρίσης έχει ήδη προσδιοριστεί στις §§30–34 (συνάφεια: μη υποκατάσταση της επιστημονικής κρίσης αλλά έλεγχος της πραγματικής και αιτιολογικής της βάσης). Η ίδια διάκριση επιβεβαιώνεται γενικότερα στη Φερστ Έλεμεντς Γιούροκονσάλταντς Λτδ ν. Δημοκρατίας: το Δικαστήριο δεν ασκεί πρωτογενή τεχνική αξιολόγηση, αλλά ελέγχει πλάνη περί τα πράγματα, υπέρβαση των ορίων της διακριτικής ευχέρειας και επάρκεια αιτιολογίας. §120. Ως προς την επιλογή μεταξύ αντιφατικών στοιχείων εφαρμόζονται οι §§75–84 (συνάφεια: επαρκής έρευνα, άρθρα 45 και 46 και διάκριση της νόμιμης στάθμισης από την παράλειψη ουσιώδους πραγματικού γεγονότος). Ο δικαστικός έλεγχος δεν μπορεί να θεραπεύσει εκ των υστέρων πρωτογενή έρευνα που δεν πραγματοποιήθηκε από τη Διοίκηση. Το ερώτημα παραμένει όχι ποια εκδοχή θα επέλεγε το Δικαστήριο αλλά αν η εκδοχή που επέλεξε η Διοίκηση ήταν νομίμως διαθέσιμη με βάση το υλικό του κρίσιμου χρόνου. 28. Τελική θέση §121. Για τους λόγους που αναπτύχθηκαν στις §§8–120 (συνάφεια: συνολική αλυσίδα από το επιμέρους πραγματικό και κλινικό εύρημα έως την επαρκή έρευνα, το δημόσιο συμφέρον, την αναλογικότητα και τον δικαστικό έλεγχο), το τελικό ζήτημα δεν είναι η ύπαρξη εξουσίας του ΟΚΥπΥ να ελέγχει τον ιατρό ή να επιβάλλει διαθεσιμότητα. Είναι αν οι συγκεκριμένες δυσμενείς κρίσεις που τέθηκαν ενώπιον του Συμβουλίου διέθεταν, κατά τον κρίσιμο χρόνο, επαρκή πραγματική και κλινική βάση και αν το αποδεικτικό υπόλοιπο μπορούσε αυτοτελώς να στηρίξει την ίδια κρίση δημοσίου συμφέροντος. §122. Αν, μετά την αφαίρεση των κρίσεων που πάσχουν λόγω ανεπαρκούς έρευνας, ουσιώδους πλάνης ή ανεπαρκούς αιτιολογίας, το αποδεικτικό υπόλοιπο εξακολουθεί αυτοτελώς να στηρίζει την ίδια κρίση κινδύνου και την ίδια ανάγκη μέτρου, η πράξη δεν πλήττεται για τον λόγο αυτό. §123. Αν όμως οι προβληματικές κρίσεις αποτέλεσαν ουσιώδες μέρος της εικόνας κινδύνου και χωρίς αυτές δεν παραμένει επαρκής βάση για την ίδια ακριβώς κρίση δημοσίου συμφέροντος, η ελλείπουσα βάση δεν μπορεί να αναπληρωθεί εκ των υστέρων ούτε από γενική επίκληση της ασφάλειας των ασθενών ούτε από τη διακριτική ευχέρεια του αποφασίζοντος οργάνου.