«شما که از دیدن جسمی در جامهٔ احمقها و چند زنگوله متأثر میشوید[دلقک سیرک]… آیا به آن روح نگونبختی که حتی آن جامهٔ چهلتکه را هم ندارد تا برهنگی هراسانگیزش را بپوشاند فکر کردهاید؟ به روحی فکر کنید که از سرما میلرزد و از شرم و تیرهروزی در برابر همهٔ آن مردم دم فرو میبندد.»
- پس آیا میخواهید ادمه بدهم؟
• اگر دوست دارید. میدانم یادآوری آن برایتان رنجآور و ناخوشایند است.
- به نظرتان وقتی ساکت میمانم آنها را فراموش میکنم؟ در آن هنگام بدتر است.
«خرمگس» - اتل لیلیان وینیچ
14
168
بابام میگه یادشه طوطیها رو وسط تهران لابهلای درختای چنار میدیده و میشنیده که سروصدا راه میانداختن.
من باور نمیکنم.
«من چه میتوانستم بکنم؟ شوهرم حاضر نبود مرا با بچه نگه دارد. بچه که مال خودش نبود. مال شوهر قبلیام بود.
من هم میبایست زندگی میکردم. اگر این شوهرم هم طلاقم میداد چه میکردم؟
- برو قاقا بخر ببینم بلدی خودت بری بخری
از همانوقت بود که انگار اصلاً بچه نداشتم.
نفس راحتی کشیدم.»
3
17
255
امروز خواهر آرام مُرد،
جوان مُرد.
آرام به سیگارش پک زد و چشماش و نوک دماغش قرمز شد. بعد هم گفت داره از فرهاد جدا میشه.
سرمو چرخوندم و به فرهادِ اونسر اتاق نگاه کردم.
«کنف. [کِ نِ ] (ص) (در تداول عامه) شرمزده و افسرده. وجههٔ خود را ازدستداده: «دختر یکباره کنف شد و احساس حقارت شدیدی کرد». (فرهنگ فارسی معین). ||دارای چین و چروک و کثیفشده (پارچه و مانند آن). (فرهنگ فارسی معین).
رجوع به کنفت شود.
بیمقدمه گفت: «امروز مامانتو دعوت کن بیاد پیشت.»
نپرسیدم چرا.
با خودم گفتم لابد دل مادرم برام تنگ شده و نخواسته بهم بگه و به گوش بقیه رسیده.
به مادرم زنگ زدم و دعوتش کردم.
- نه پرسهجان؛ خستهم، نمیآم.
1
25
239
بیمقدمه گفت: «امروز مامانتو دعوت کن بیاد پیشت.»
نپرسیدم چرا.
با خودم گفتم لابد دل مادرم برام تنگ شده و نخواسته بهم بگه و به گوش بقیه رسیده.
به مادرم زنگ زدم و دعوتش کردم.
- نه پرسهجان؛ خستهم، نمیآم.






