ثنا

یاد، خنجر است.

محبت معلم شاگردی چیز عجیبیه. احساس می‌کنم مامان یه عالمه دخترم💕

بهترین هواست برای فرستادن پیام "سلام، خوبی؟ دلم برات تنگ شده‌".

بابام گفته پول توجیبی‌م از اول ماه بعد زیادتر میشه، انقد خوشحال شدم که به مدیرم فوری پیام دادم گفتم من دیگه دو ساعت اضافه رو واینمیسم و زودتر می‌رم. فقط دلم می‌خواد اول ماه بشه و پول توجیبیم همون بمونه، اون وقت من می‌مونم و گردن کج جلوی مدیرم 😂

نشستیم زیر سقف ایوون، نم‌نم بارون میاد، بوی تازگی و خنکی می‌خوره تو صورتمون. منقل جلوی پامونه. زغال‌های گداخته سرخ میشن. بوی جوجه کباب بلند شده. یه لیوان چای دستمه، لپم رو بالای لیوان نگه می‌دارم که گرم بشه. تو این لحظه از زندگی راضی‌ام‌.

نه کنسرت همایون رو رفتم و نه قربانی. ذره ذره حوصله زندگی از تنم رفته.

دوستام اکثرا کارمندن و یا زندگیشون به سر و سامونی رسیده. غالبا هم آشنایی، سهمیه‌ای چیزی دارن. برعکس من یه آدم یه لاقبام که تو کل کهکشان راه شیری یه ستاره هم نداره. نه من می‌تونم ملال روزمره‌شون رو درک کنم و نه اون‌ها می‌تونن اضطراب و خشم و درموندگی و تلاش و امیدهای من رو درک کنن.

بارون آروم‌تر ببار، ایزوگام سقف حالا پس میده.

داداشم پنکیک رژیمی با آرد جو درست کرده، انگار نشستم سر سفره‌ی امام علی و دارم نون جو می‌خورم.

وای جنگ شد؟ اصفهان خیلی بد صدای انفجار اومد.

از حالت لب و دهن نگار جواهریان خیلی خوشم میاد، یه بهت و غم‌زدگی و سادگی خاصی داره اون لب‌های همیشه رو به پایین.

از معادل آلمانی کلمه کتابخونه Bibliothek خوشم میاد، تلفظش‌ میشه بیب‌لیوتِک. یه جورایی انگار بامزگی، مسخرگی و غیر جدی بودن تو خودش داره، درست شبیه آدم‌هایی که عمر و جوونیشون رو تو کتابخونه‌ها می‌گذرونن.

آدمیزاد ذاتا خیلی بولی‌گره.

اصن آماده‌ی شروع هفته جدید نیستم.

چو بستی در به روی من، به کوی صبر رو کردم چو درمانم نبخشیدی، به درد خویش خو کردم #شهریار