ثنا

یاد، خنجر است.

محبت معلم شاگردی چیز عجیبیه. احساس می‌کنم مامان یه عالمه دخترم💕

بهترین هواست برای فرستادن پیام "سلام، خوبی؟ دلم برات تنگ شده‌".

😂وسط اینهمه بدبختی همین رو کم دارم که بختم باز شه

دتس د پوینت🥲

اصن زندگی آدمی که امنیت داره، با آدمی که نداره زمین تا آسمون فرق داره. از یه جایی به بعد زبان مشترک از دست میره.

بابام گفته پول توجیبی‌م از اول ماه بعد زیادتر میشه، انقد خوشحال شدم که به مدیرم فوری پیام دادم گفتم من دیگه دو ساعت اضافه رو واینمیسم و زودتر می‌رم. فقط دلم می‌خواد اول ماه بشه و پول توجیبیم همون بمونه، اون وقت من می‌مونم و گردن کج جلوی مدیرم 😂

چرا هست؛ نمیدونم ولی وقتی اتوبوس و مترو میشن جایی که ساعت‌های زیاد خستگیت رو می‌گذرونی، فضاش متفاوت میشه. یه وقتایی اون آدمی که داره با تلفن صحبت می‌کنه اصن نمی‌دونه کارش درست نیست، خودش هم اذیت نیست اگه یکی صحبت کنه. من تو مسیرهای طولانی اینو خیلی می‌بینم.

آدم دلش خون میشه برای این بی‌پناهی‌ها و توجیه‌ها

🥲کاش کاری از دستم بر میومد برای سبک کردن بارت

می‌بینی خانوم زهره، مذهب تا کنه وجود خانواده ما رسوخ کرده =)))

🫂=((

خانوم دوردست واقعا بامزه و ناز می‌نویسید‌❤️

من قبلا حساس بودم و اذیت می‌شدم، تذکر نمی‌دادم و نهایتا ایرپاد می‌ذاشتم. الان که خودم خیلی استفاده می‌کنم، می‌بینم واقعا ساعت‌های زیادی از عمرمون توی اتوبوس و مترو می‌گذره و برام قابل درکه آدم‌ها بخوان این لحظه‌های خسته کننده رو کمی قابل تحمل کنن.

نشستیم زیر سقف ایوون، نم‌نم بارون میاد، بوی تازگی و خنکی می‌خوره تو صورتمون. منقل جلوی پامونه. زغال‌های گداخته سرخ میشن. بوی جوجه کباب بلند شده. یه لیوان چای دستمه، لپم رو بالای لیوان نگه می‌دارم که گرم بشه. تو این لحظه از زندگی راضی‌ام‌.

🫂🥲

نه کنسرت همایون رو رفتم و نه قربانی. ذره ذره حوصله زندگی از تنم رفته.

نه. منظورم از توییت تفاوت سطح زندگی‌مون بود. تجربه‌های زیسته‌ی متفاوت خواهی نخواهی آدم‌ها رو دور می‌کنه.

دوستام اکثرا کارمندن و یا زندگیشون به سر و سامونی رسیده. غالبا هم آشنایی، سهمیه‌ای چیزی دارن. برعکس من یه آدم یه لاقبام که تو کل کهکشان راه شیری یه ستاره هم نداره. نه من می‌تونم ملال روزمره‌شون رو درک کنم و نه اون‌ها می‌تونن اضطراب و خشم و درموندگی و تلاش و امیدهای من رو درک کنن.

یکمی ترسناکه