Terri Boake TL80🇨🇦 Boston FAIL

🇫🇷 Oto co sprowadziło się do czystego, ohydnego kuriozum 17 października 2026 we Francji: dzień, który miał być wielką, szlachetną mobilizacją przeciw „drogiej życiu”, a skończył się jako systematyczna, bezwstydna orgia grabieży, podpaleń i dewastacji, w której bandyci w kapturach i maskach robili to, co zawsze robią – brali, niszczyli i uciekali, podczas gdy zwykli ludzie płacili rachunek. W Bordeaux ktoś wpadł na genialny pomysł, że Louis Vuitton to symbol kapitalistycznego ucisku, więc trzeba go obrabować. Kamery złapały scenę, w której grupa typów z twarzami zakrytymi, w dresach i kapturach, wyrywa drzwi, wchodzi do sklepu i wynosi torebki, walizki, wszystko co błyszczy. Nie protestują. Nie wygłaszają przemówień o sprawiedliwości społecznej. Po prostu kradną. Ten sam schemat powtórzył się z Apple Store, Snipes, Decathlonem, Nocibé i kolejnymi lokalami przy rue Sainte-Catherine. Casseurs wychodzili z workami pełnymi towaru, jakby to był ich osobisty Black Friday. Jednocześnie ktoś uznał, że rezydencja prefekt Sophie Brocas też zasługuje na „rewolucję” – weszli, zdewastowali, a RAID musiał interweniować. Prefekt potępiła „akty jednostek przemocowych, które atakują symbole Republiki i prywatną własność z wolą niszczenia, kradzieży i siania chaosu”. Trafione w punkt. Tylko że te „jednostki” nie pojawiły się znikąd. W Lyonie situacja wyglądała jeszcze bardziej kuriozalnie. Magazyny Jules i H&M przy rue de la République zostały dosłownie ogołocone – witryny wybite, półki puste, podłoga zasypana resztkami. To samo spotkało Hugo Boss, Sephora, Darty, The Kooples i dziesiątki innych. A na deser – biuro turystyczne na place Bellecour. Najpierw obrabowane, potem podpalone. Płomienie wychodziły z okien, dokumenty leżały na chodniku, a strażacy mieli utrudniony dostęp, bo grupki zamaskowanych „manifestantów” wolały rzucać petardami i kamieniami w policję niż pozwolić gasić ogień. Grégory Doucet, mer Lyonu, nazwał to „scenami przemocy nie do zaakceptowania”. Znowu – za delikatnie. To nie była przemoc. To było zwykłe, prymitywne, tchórzliwe bandyctwo ukryte pod hasłem „walki z drożyzną”. W Paryżu, niedaleko place de la République, ktoś podpalił restaurację znajdującą się bezpośrednio pod budynkiem mieszkalnym. Ogień, dym, ludzie mieszkający nad tym. Nie sklep luksusowy, nie bank, nie siedziba partii. Restauracja. Miejsce, w którym ktoś pracował, gotował, zarabiał na życie. A nad nim – mieszkania zwykłych ludzi. I to wszystko w imię „kolera przeciw drogiej życiu”. Sprawcy? Nie jacyś romantyczni rewolucjoniści. To grupy black-bloców, ultra-lewicy, zamaskowanych młodych (i nie tylko) mężczyzn, którzy od lat traktują każde większe zgromadzenie jako okazję do kradzieży i niszczenia. Policja i ministerstwo spraw wewnętrznych mówią wprost: to operacje celowane, prowadzone przez zakapturzonych osobników stosujących strategię black bloc. W wielu miejscach siły porządkowe były po prostu przeładowane albo spóźnione. W Bordeaux RAID musiał zostać wezwany dopiero gdy prefektura została zaatakowana. W Lyonie strażacy nie mogli dojść do płonącego biura turystycznego. To nie jest „nadmierna represja”. To jest chroniczna niemoc państwa, które od lat pozwala, żeby każda większa demonstracja kończyła się tym samym scenariuszu: kilka godzin względnego spokoju, potem wybijanie szyb, grabież i podpalenia. A ci, którzy do tego doprowadzili? Nie tylko ci, którzy bezpośrednio wybijali szyby. Równie winni są ci, którzy od lat tworzą klimat, w którym kradzież sklepu luksusowego jest „aktem oporu”, a podpalenie biura turystycznego to „wyraz gniewu”. Politycy i aktywiści, którzy systematycznie relatywizują przemoc, którzy mówią „rozumiemy gniew”, którzy milczą, gdy bandyci niszczą, a krzyczą tylko wtedy, gdy policja używa gazu. Ci, którzy przez lata budowali narrację, że własność prywatna to złodziejstwo, a sklepy to „symbole opresji”. W efekcie dostaliśmy dokładnie to, co zasiali: hordę ludzi, którzy „walczą z kapitalizmem”… kradnąc torebki Louis Vuitton i buty z H&M. Antykapitaliści, którzy kochają luksus – tylko że ukradziony. To nie jest walka o sprawiedliwość. To jest tchórzliwe, prymitywne, egoistyczne bandyctwo, które niszczy miejsca pracy, niszczy miasto, niszczy bezpieczeństwo zwykłych ludzi, a potem chowa się za hasłami o „drogiej życiu”. I najgorsze jest to, że to samo powtarza się od lat, a odpowiedzialni – zarówno ci z ulicy, jak i ci z gabinetów i mediów – nigdy nie ponoszą prawdziwych konsekwencji. ©LV