นักการตลาดล่าง

พูดตรงๆว่าหมดศรัทธากับการทำหนัง/ซีรีส์ไปนานแล้ว ช่วงหลังๆ เน้นดูหนัง/ซีรีส์เพื่อความบันเทิงส่วนตัวล้วนๆเลย ยิ่งเราทำงานมากเท่าไหร่ เราก็พบว่าทุกอย่างมันเลวร้ายมากขึ้นเท่านั้น ช่วงหลังๆถึงจะดูหนัง/ซีรีส์ทุกคืน ยังไปดูหนังโรงอยู่ แต่ก็รู้สึกว่าตัวเองไม่สามารถเขียนหรือพูดถึงงานได้ เพราะอะไรต่างๆมันขัดแย้งอยู่ในหัวตัวเองตลอดเวลา ตอนนี้ที่ยังทำงานในวงการนี้อยู่ ก็อย่างที่บอกคือเพราะเราทำอย่างอื่นไม่เป็น เป็นบาปของตัวเองที่เกิดมาทำเป็นแค่นี้ ความรู้ความสามารถมีแค่การทำหนังทำซีรีส์ ซึ่งมันเป็นบาปมากๆ เพราะอุตสาหกรรมนี้ไม่ได้ใช้ความรู้ความสามารถเป็นหลัก ยิ่งไปเจอคนทั่วโลกก็ยิ่งรู้สึกว่าทำไมการทำหนัง/ซีรีส์ต้องต่อสู้กันขนาดนี้ ผมชอบคิดถึงร้านตัดผม ร้านอาหาร ทุกอย่างขึ้นอยู่กับทักษะและความสามารถ เลือกสถานที่ ลูกค้าเข้ามา ใช้บริการ แล้วก็จ่ายเงินกลับบ้านไป มันเรียบง่ายกว่ามาก ถึงจะยุ่งยาก แต่ความยุ่งยากนำมาซึ่งผลที่ดีหรือแย่ของงาน ไม่ได้เกิดขึ้นจากปัจจัยจำนวนมากเท่ากับที่หนัง/ซีรีสเป็น ใจจริงคืออยากทำงานที่เรียบง่ายกว่านี้มากๆ แต่การอยู่บนโลกใบนี้ งานทุกงานบนโลกใบนี้มันซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ มันไม่ใช่แบบโลกในอดีตตั้งแต่ยุคโบราณมาถึง 1990s ....หลังจากปี 2000s มาโลกมันเปลี่ยนไป ทุกอย่างเหมือนถูกล็อคไว้หมดแล้ว เหมือนเกิดมาอยู่ใน Hunger Games หรือ 1984 เลย ตัวตนของเรามันเริ่มไม่ใช่ตัวตนของเราอีกต่อไป มันถูกเชื่อมโยงกับทุกอย่างบนโลก เชื่อมกับหนี้ครัวเรือน เชื่อมกับการเมือง เชื่อมกับค่าน้ำมันโลก เชื่อมกับความกตัญญู เชื่อมกับศาสนา เชื่อมกับการแข่งขันในสังคม เชื่อมกับอะไรก็ไม่รู้มากมาย ซึ่งทุกคนแค่ทำหน้าที่ไปเรื่อยๆ มากกว่าไม่ได้ น้อยกว่าไม่ได้ แค่ต้องเดินตามเส้นที่ถูกขีดกันหมด ต่อให้เราจะสร้างสรรค์อะไรก็ตาม มันจะเป็นความคิดสร้างสรรค์บนกรอบของการยอมรับในสังคมกันหมด แล้วมันจะมีประโยชน์อะไรในการสร้างงานที่ต้องใช้ความคิดสร้างสรรค์และจินตนาการ ในเมื่อจินตนาการของเราถูกกำหนดว่าให้จินตนาการอะไรได้แค่ไหน และการจินตนาการนั้นเป็นบาป เป็นความชั่วร้าย เป็นสิ่งที่ต้องสู้เพื่อให้เกิดขึ้นได้ และความรู้ของคนก็ยิ่งลดลง เราถูกบังคับให้รู้น้อยลงเรื่อยๆ ให้คิดน้อยลงไป ส่วนคนที่คิดได้ มีความรู้ จะเป็นคนที่ทำงานด้วยไม่ได้เพราะรู้เยอะไป ส่วนคนที่ไม่มีความรู้ก็ทำงานด้วยไม่ได้เพราะทำอะไรออกมาไม่ได้จริงๆ ดังนั้น คนทุกคนก็ไม่มีที่ยืนอยู่แล้ว ซึ่งพออยู่ในสังคมของงานสร้างสรรค์ มันไม่มีที่ยืนให้ใครคนใดอีกเลย ไม่ว่าจะบนโลกออนไลน์หรือบนทีวี หรือว่าในโรงภาพยนตร์ ....มันไม่มีพื้นที่ให้ใครยืนอีก เพราะโลกมันไม่มีที่ยืน เราเลยเห็นการหดตัวของการเสพบนโลก แล้วเราจะศรัทธากับงานที่ทำอยู่ได้ยังไง ในเมื่อมองไปมันมีแต่ความโกลาหล ความมืดมน ความวุ่นวาย ความเสียหาย ต่อให้เราพยายามจะทำอะไรก็ตาม มันก็จะกลับไปสู่จุดเดิม ....เหมือนพยายามว่ายหนีออกจากหลุมดำ ....มันว่ายออกไปไม่ได้ ที่ทำงานอยู่ได้ เพราะความเป็นมืออาชีพจริงๆ แต่มองไม่เห็นอนาคตเลย มองเห็นแค่ว่าจะวางขาตรงไหน ก้าวต่อไปอย่างไร แต่ไม่ได้เห็นอนาคตอะไร เหมือนทำนายอะไรไปก็มีแต่เรื่องเลวร้าย มีแต่ไพ่ The Tower ตลอดเวลา จริงๆคิดเรื่องนี้มาหลายปีแล้ว มันเป็นของที่วนอยู่ในหัวตลอดเวลา เหมือนไมเกรนที่อยู่คู่กับเราตลอด แต่อันนี้เป็นไมเกรนทางใจ แต่แค่ไม่มีทางรักษาเท่านั้นเอง ปล. ช่วงหลังมีความฝันลมๆแล้งๆว่าอยากไปใช้ชีวิตอยู่บนเรือถาวร เวลารู้สึกเบื่อๆก็เอาเรือออกไปทะเลไกลๆ น่าจะเพลิดเพลินชีวิตดี แต่คงจะยากแหล่ะ แต่ก็ยังรู้สึกว่าอยาก Simplify ชีวิตตัวเองให้ได้ ก่อนจะอายุ 60 ปี จะได้มีบั้นปลายชีวิตดีๆบ้าง