Zar

بیش از یک ماه است با صدای جنگنده و انفجار می‌خوابیم، با همان صداها بیدار می‌شویم و در میان این همه ترس، سعی می‌کنیم چیزی شبیه «زندگی» را ادامه بدهیم. در همین فاصله، آن‌سوی جهان، در دلِ آرامش و رفاه، کسانی نشسته‌اند و از بمب اتم حرف می‌زنند؛ انگار نه انگار که اینجا هر انفجار می‌تواند پایان چندین زندگی باشد، چه برسد به بمب اتم! ما به معنای واقعی کلمه گیر افتاده‌ایم؛ هر روز جان‌های عزیز غیرنظامیان را از دست می‌دهیم، می‌ترسیم، گریه می‌کنیم، گاهی فقط برای دوام آوردن لبخند زورکی می‌زنیم، از صبح تا شب با کانفیگ و انواع وی‌پی‌ان درگیریم و هر لحظه با این سؤال زندگی می‌کنیم که آیا دقیقه‌ بعد، خانه هنوز سر جایش است یا نه. برای ما، جنگ فقط یک خبر یا تحلیل سیاسی نیست؛ فرو ریختن نفس‌به‌نفسِ زندگی است. جنگ شما، کابوس هر شب ماست. نه به جنگ، نه به بمب، نه به تصمیم‌هایی که از دور و نزدیک برای جان ما گرفته می‌شود.