cHEUNk

Pfff. Wat een potsierlijk toneelstuk is dit toch. Politiek en pers spelen alweer onder één hoedje en proberen ons wijs te maken dat Bart De Wever op het punt staat zijn ontslag aan te bieden. Wat ze er voor het gemak niet bij vertellen, is dat de premier nagenoeg elke maandag naar de koning trekt. Uiteraard gaan ze er nu een extra dramatische voorstelling van maken. De Wever zal de gekwelde staatsman spelen die zogezegd niet meer verder kan, de koning zal hem vragen toch nog een oplossing te zoeken en vervolgens kunnen onze journalisten dagenlang verslag uitbrengen over dit politieke spektakel. Wat een ongelooflijke poppenkast. De waarheid is veel eenvoudiger: ze zijn doodsbang voor de kiezer. Ze weten maar al te goed dat nieuwe verkiezingen op een genadeloze afstraffing zouden uitdraaien. Dus klampen ze zich liever vast aan hun postjes dan de kiezer opnieuw het woord te geven. Er moest nu 10 miljard euro gevonden worden. Maar laat ons duidelijk zijn: dat is nog maar een eerste, relatief kleine opdracht. De komende jaren zullen er nog véél grotere inspanningen nodig zijn. België leeft al decennialang ver boven zijn stand en de rekening wordt steeds opnieuw doorgeschoven. En nee, de oplossing bestaat NIET uit nóg meer belastingen. Integendeel. De belastingen moeten drastisch omlaag als we dit land economisch opnieuw op de rails willen krijgen. Uitkeringen moeten naar beneden, werken moet veel aantrekkelijker worden en wie kan werken, moet ook effectief aan het werk. De overheid moet zich eindelijk beperken tot haar kerntaken en stoppen met het uitdelen van miljarden aan subsidies, politieke hobbyprojecten en allerhande overbodige structuren. Maar daar durven onze politici natuurlijk niet aan te raken. Liever blijven ze de werkende bevolking en onze ondernemers uitpersen om hun peperdure systeem overeind te houden. En dan de pijnlijke vaststelling: De Wever doet het zelfs slechter dan De Croo. Wie had dat enkele jaren geleden durven denken? Zoveel grote woorden, zoveel beloftes, zoveel stoere verklaringen. En wat blijft er in de praktijk van over? Bitter weinig. Het zal helaas nog niet voor vandaag zijn, maar een periode van voorlopige twaalfden zou voor ons land weleens een verademing kunnen zijn. Geen vrijgeleide meer om voortdurend nieuwe uitgaven te verzinnen en veel minder ruimte om de bevolking met de zoveelste dwaze belasting op te zadelen. Het zou alvast beter zijn dan opnieuw een begrotingsakkoord waarbij de rekening simpelweg naar de belastingbetaler wordt doorgeschoven. Want één ding lijkt onze politieke klasse maar niet te begrijpen: je maakt een land niet welvarender door zijn burgers en bedrijven steeds zwaarder te belasten. Je maakt het armer. Het is werkelijk hallucinant hoe weinig economisch inzicht onze politici tonen. En minstens even triest is hoe een groot deel van de pers dit politieke theater kritiekloos blijft opvoeren alsof het om staatsmanschap gaat. Maar goed, ik voorspel nu al hoe dit zal aflopen. Binnen enkele dagen presenteren ze met veel tromgeroffel een zogenaamd historisch akkoord. Iedereen zal zichzelf op de borst kloppen, de partijvoorzitters zullen verklaren dat ze het uiterste uit de onderhandelingen hebben gehaald en onze pers zal braaf applaudisseren. En waar het écht nodig is, zal opnieuw nauwelijks bespaard worden. De burger mag betalen, de politieke kaste mag blijven zitten en het land mag verder wegzakken. Wat een beschamende vertoning.