سولوژن

گمان‌ام ترکیب چند چیز باشد: - مطلب را AI نوشته با همین سبک‌ای که گفتید. - سبک نوشتن آدم‌ها تاثیرپذیرست از آن‌چه می‌خوانند و چون آن‌چه می‌خوانند AIزده شده، سبک آن‌ها هم آرام آرام عوض می‌شود. - حساسیت آدم‌ها در شناسایی آن سبک بیش‌تر شده. اگر پیش‌تر توجه نمی‌کردند، الان می‌کنند.

وقتی از دانشمندان اسلامی یا عرب قرن‌های پیش حرف می‌زنند ذهن‌ام به این می‌رود که آیا چند قرن بعد ما را به عنوان دانشمندان انگلیس خواهند شناخت؟ پ.ن.۱: فرض کنیم کارهای‌مان ماندگار شود. پ.ن.۲:‌ و هوش‌مصنوعی ما را نخورد. پ.ن.۳:‌ کانادا هم نه ها، همان انگلستان!

ⵙⵓⵍⵓⵊⵉⵏ

چه جالب! خط تیفیناغ را پیش‌تر ندیده بودم.

به طنز نوشته‌اید، اما با اصل حرف‌تان (البته چپکی‌اش!) موافق‌ام. آن حرف آخرتان برای‌ام جالب و عجیب بود البته. طرف‌دار اسراییل‌ای بوده که از مک‌گیل -یا هر دانش‌گاه دیگر کانادا- اخراج شود؟ (جست‌وجو نکرده‌ام، اما یادم هم نیست چنین موردی شنیده بوده باشم.)

این هم البته نظری است و طرف‌دارانی دارد، اما من جزو طرف‌داران‌اش نیستم.

در این مورد که ۱ درصد شانس بی‌گناهی وجود داشته باشد: من پرونده را نخوانده‌ام و صلاحیت بررسی‌اش را هم ندارم، اما دست کم در اخبار ندیده‌ام در این مورد خاص هیچ کس‌ای (از جمله وکیل طرف) شک‌ای در جرم‌اش داشته باشد.

ممنون از نظرتان. من به قطعیت نگفتم طرف نباید درس بخواند (اما شک کرده‌ام). می‌توانست به صورت آموزش از راه دور بخواند. لازم نبود برود حقوق مک‌گیل بخواند آن هم در خفیه! با این بخش که بقیه باید از ریسک حضورش مطلع باشند موافق‌ام.

بله، درست می‌گویی؛ اشتباه نوشتم. چند روز پیش یک مشاوره‌ای با ابرهوش (!) کردم که گفت شخصی با این شرایط در ایران یا امریکا از زندان زنده بیرون نمی‌آید. الان یک نظر دیگر خواستم، گفت سخت است در بیاید و بستگی به ایالت دارد. در نتیجه گزاره‌ام کلی درست نیست و در این مورد هم مطمئن نیستم.

ممنون! من با چنین چیزی موافق‌ام.

اگر در دانش‌گاه راه دور موفق بود و در یک شغل با نظارت دقیق چند سال خوب کار کرد، آن وقت شاید بشود به تدریج حقوق فردی بیش‌تری به‌اش داد. به عبارت دیگر از نظرم این‌که چه کاری برای بازپروری می‌کنیم مراتب و درجات دارد و چک سفید-دادن به چنین مجرم‌ای عاقلانه و اخلاقی نیست. نظر شما چیست؟

و حتی اگر باورمند به چنین حق‌ای باشم، دلیل‌ای ندارد لازم باشد طرف آموزش حضوری ببیند. احتمال قوی می‌دهم دانش‌گاه‌ای باشد که حقوق را به صورت آن‌لاین درس بدهد.

در ضمن برای‌ام بدیهی نیست که تحصیل دانش‌گاهی جزو حقوق بنیادی هر فردی، بی‌توجه به پیشینه جزایی‌اش، باشد.

از طرف دیگر هیچ دلیل‌ای ندارد شخص‌ای که قاتل عمد است در یکی از بهترین دانش‌گاه‌های حقوق کانادا (و جزو خیلی خوب‌های دنیا) درس بخواند. خیلی‌ها برای چنین دانش‌گاه‌ای تقاضا کرده‌اند و پذیرفته نشده‌اند. چرا این فرد باید بر بی‌گناهان برتری داشته باشد؟

اول از همه، این‌که طرف به صورت مخفیانه (از دید هم‌کلاسی‌ها و استادها) توانسته وارد کلاس درس بشود قابل قبول نیست. چنین فردی ریسک زیادی دارد و مخفی‌کردن این ریسک قابل قبول نیست.

من همه دلایل دو طرف را دقیق نخوانده‌ام. اما با وجود این‌که تا حدی اعتقاد به امکان و لزوم بازپروری دارم، اما در حال حاضر حرکت مک‌گیل را «خرکی» می‌دانم و مدافعان را با عرض پوزش مشنگ!

حالا دانش‌جویان و اساتید دو دسته شده‌اند: طرف‌داران حق تحصیل و قائل به شانس بازپروری و مخالفان این‌که نباید یک قاتل در میان‌شان درس بخواند.

از آگوست امسال هم شروع کرده در دانش‌گاه مک‌گیل حقوق بخواند. مطمئن نیستم دانش‌گاه چقدر می‌دانسته اما هر چه هست به هم‌کلاسی‌هایش نگفته که طرف قاتل است.

برخلاف امریکا، کانادا اجازه می‌دهد که فرد محکوم به حبس ابد از زندان خارج شود. در این مورد پس از حدود ۴۰ سال در سال ۲۰۲۵ به او اجازه آزادی مشروط روزانه داده‌اند (یعنی روزها می‌تواند بیرون برود و شب‌ها برگردد زندان؛ مطمئن نیستم فارسی‌اش آزادی مشروط باشد یا نه چون واقعا آزاد نیست).

در کانادا فردی در دهه ۸۰ میلادی سعی کرده دو زن را به قتل برساند: در یک مورد پس از تجاوز جنسی موفق به قتل می‌شود و در مورد دیگر نمی‌شود اما آن‌قدر به آن دختر ۱۵ ساله آسیب می‌زند که طرف فلج می‌شود و آسیب دایم مغزی می‌بیند. طرف به جرم قتل و تلاش برای آن به زندان ابد محکوم شد.